ويس و رامين

ندارد مايه جز شيرين زباني
نجويد راستي در مهرباني

نبد در هجر يک روزه قرارت
چگونه باشد اکنون روزگارت

سحرگاهان نسيمي خوش دميدي
پگاه بام رامين در رسيدي

همي تا در شبستان و سرايي
هنرهاي يلان نيکو نمايي

همي دانست رامين بوستاني
بدو در کار ديده باغباني

زهي رامين که در باغ بهشتي
هميشه با گل ارديبهشتي

تو گويي باد پيشم آتشينست
زمين در زير پايم آهنينست

چو داري در خراسان مرزباني
چرا جويي دگر جا ايرماني

شکفته باغ ديدم نوبهاري
سزاي آنکه در وي مهر کاري

تو چون زيبا درختي آبداري
شکفته نغز در باغ بهاري

ترا بخشم خراسان و کهستان
تو باشي آفتابم در شبستان

مرا در پيش چون تو آفتابي
چرا جويم فروغ ماهتابي

توديگر دوست را در برگرفته
ميان قاقم و سنجاب خفته

بمانم ويس را ايدر غريوان
ببسته در دز اشکفت ديوان

غبار حسرتش بر رخ نشسته
اميد وصلتش در دل شکسته

نديدندي به روزش ديده بانان
نديدندي به شب در پاسبانان

کنم پيکانت از ياقوت سوده
چو سوفارت ز در نابسوده

کنون از دست سرماي زمستان
نشنيد ديدبان در خانه لرزان

بوم تا مرگ در مهرش گرفتار
وفاداريش را باشم پرستار

پلنگي بود گفتي جفت جويان
به ويراني در آن کهسارپويان

بهاران بود آن خوش روزگارم
نيابم بيش در گيتي قرارم

همي گفت اي فرومايه زمانه
بدزديدي ز من در يگانه

نشايد ويس من در خاک خفته
شهنشه ديگري دربر گرفته

شکسته گوشوارش پاک در گوش
ابي زيور بمانده روي نيکوش

مرا برداشت از کاخ شبستان
بخوابانيد در باغ و گلستان