167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
شاهنامه فردوسي
ازيشان به دل در نيامدش ياد
که پيروزگر شد ز کشتن ستوه
در و دشت شد پر سر بي تنان
به در بر دو برناي بيگانه ديد
بپرسيد زو اين دو پاکيزه راي
بکشت آنک بد در جهان شهريار
بسنده نه اي گر نپيچي ز داد
به آتش در انداخت بي سر تنش
ز دينار و ديبا و در و گهر
بياراست کار از در نامدار
مرا باشد از اخترش بهره يي
پسنديدن داد راه منست
پدر کشته و زنده خسته به تير
که بيهوده يازد به جان تو دست
نراند به زشت آب در جوي من
به حقه در آگند بر سان دود
بديد آب در چهره اردشير
ز من در جهان يادگاري فزود
يکي زيج رومي به بر در گرفت
فرود آمد از راه در خان مه
شود بي گمان آب در چاه شير
نه از نامور دادگر شهريار
به ميدان بيامد ز نخچيرگاه
بس از گنج در و گهر خواستند
بهر بخششي در بي آهو بدي
به آورد ناتن درست آمدي
بود در جهان نام او يادگار
گر از نيستي ناتوانا که اند
جهانديده پيرست و گر پارساست
بران زيردستان سپاسي نهيد
که شد دشمن بدکنش در گريز
سپه باشد اندر در و دشت کين
چه بر آشکار و چه اندر نهان
پس از مرگ او يادگاري نبود
همان جاي آتش پرستان بدي
به در داشتن لشکر بي شمار
نگردد کهن در سراي سپنج
خنک آنک در سايه پر تست
مي و بزم و نخچير و بيرون شدن
بتازيم در سايه فر اوي
همي موج خيزد ز درياي اوي
دد و دام در زينهار وي اند
بجنبيد در قلبگه شاه نو
ز روم اندر آمد به اهواز رفت
برآورد و پرداخت در روز ارد
که دارند هرکس بروبر گذر
بدو داشتي در سخن گوش را
که ماهي نکردي بروبر گذر
پناه کهان باش و فر مهان
بر سفلگان تا تواني مگرد