ويس و رامين

همي کردند ساز ميهماني
در آن ايوان و کاخ خسرواني

ز پيري مغزت آهومند گشتست
ز گيتي روزگارت در گذشتست

بترسم کافتاب آسماني
کنون در باختر گردد نهاني

بهاري بود ازان هر دلستاني
ز رخسارش بدو در گلستاني

چو شاخ خيزران باريک ماري
کلاغي در ميان مرغزاري

نشاندندش همانگه در عماري
عماري گشت ازو باغ بهاري

نگاريده بدو در آفتابي
فرو هشته برو زرين نقابي

تو همچون تشنگان جوياي آبي
وليکن در بيابان با سرابي

نشسته ويس بانو در شبستان
شبستان زو شده همچون گلستان

هنوز از شير آلوده دهانت
بشد در هر دهاني داستانت

بگويم داستان عاشقانه
بدو در عشق را چندين فسانه

مرا در کودکي تو پروريدي
وزان پس مرمرا بسيار ديدي

به خان خويش در چونين اسيرم
نبينم دوستدار و دستگيرم

وزيشان شيرمردي کامرانيست
کجا در هر هنر گويي جهانيست

زنان در آفرينش ناتمامند
ازيرا خويش کام و زشت نامند

درين گيهان توي بوده همانا
در انده ناتوان و ناشکيبا

ازيرا لختکي تندي نمودم
که گفتار از در تندي شنودم

اگر جان مرا با من بماني
گذارم در پرستش زندگاني

مرا زنده بمان تا زندگاني
کنم در کار مهرت رايگاني

دگرباره سخنهاي نگارين
چو در پيوسته کرد از بهر رامين

بشد در پاسخش چيره زباني
که بودش خامشي همداستاني

هزاران گل شکفته بر رخانش
نهفته سي ستاره در دهانش

بماند با شب تيره سياهي
بپوسد در درون جوي ماهي

بفرمودش که خواهر را بفرهنج
به شفشاهنگ فرهنجش در آهنج

شهنشه گوي زد با نامداران
بجوشيده در آن ميدان سواران