167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
جوهر الذات عطار
که گفتي اين همه شرح و معاني
در اين کشتي مرا انباز گشتي
توئي در جان من صاحب معاني
دل و جان در برت بيهوش کردم
توئي در هر دو دريا دوست يکتا
ز تو اشنفتم و هم با تو گفتم
منم از جان ترا اينجا خبردار
ترا در وحدت کل جمله گويان
توئي در جمله و جمله تو جويند
در اين کشتي نمودي راز پنهان
ز بهر رويت اي خورشيد ره بين
نشستم اين زمان ديوانه تو
که يکشب ديدمت در خواب بيدار
کجا باشد صفات تو مبدل
تو هستي در بهشت آدم جان
تو آوردي همه در کون ما را
ترا در کشتي اندر آب ديدم
در اين غرقاب جان فرياد من رس
که نور تست در آفاق روشن
نمود من در اينجا داده غوغا
در اين ميدان تو مانند گويم
عجب در عشق اينجا گه صبوري
توئي قلب و توئي جان و توئي تن
توئي بنموده رخ از چرخ دوار
که جانها را دهي در عين تن روح
چرا با ما دمي در دم نياري
که از تو شد جهان عشق آباد
نمودي از نمود هفت اختر
توئي دريا منم در عين مستي
که راز من در اينجا مي تو داني
ترا پيدا بود اعيان ز گفتار
توئي هم نقطه و پرگار معني
درين اسرار ما واقف تو گشتي
ز ديد شرع و در تقواي باطن
که داري ره عيان سوي سعادت
که ايندم در ميان غرق آبي
در اسرار رباني تو سفتي
کنون افتاد کارم را ضرورت
ز جمله من نمود پاک خواهم
در اين دريا مرا عين اليقين بين
که حق در ديده جانت نهادست
اگر اينجا درافزايم به گفتار
مئي در دادم اينجا باده ساقي
ولي در نيستي دانسته ام هست
نمي گنجد بجز دلدار ديار
که او نگشاد ما را راز مشکل
عيان من در اين عالم چه باشد
ندانم در جهان من صورت تو
يکي پيدا کنم در ديد الله
که اين دم در جهان مانند گويم
که مي گردد از او ديدار ذات
که از ديدار من گردان و شيداست
که در کويم حقيقت گشته باشد
که بر ذرات عالم پادشاهم
عيان جان تويي اي جان جانان
دل وجانها عجايب غمخور توست
که اندر وي عجايب بي شمارست
مرا کردي در اين دريا تو واصل
بگو تا کي در اين خواهم بدن من
ببين در اولين و آخرين من
که من بنمايمت اينجاي ديدار
بگاهي گر بود صبح تنفس
که بسياري دمد اين صبح در خاک
که من در جان و دل پروردگارم
که جز ديدار خود چيزي نديديم
ز يک ذاتيم اينجا گه هويدا
نگنجد هيچ شادي نيز در غم
که در دريا تو کشتي درگذر دان
ز ناگاهي پذيرد زود غرقاب
چو بيني اندر اين دريا نهانست
که در مغرب شود پيوسته نوميد
شده پيري نه هنگام شبابي است
کسي داني که او در اشتياق است
رها کن بعد از اين هم قيل و هم قال
که خورشيد است در آفاق روشن
طلب کن در ميان ذرات ذاتت
در آن کشتي حقيقت زود و بشتاب
بخود بگشا همي درهاي معني
در اين دريا دل توفيق شان ياب
حقيقت در يکي و ني جدايند
تو در عين شريعت نار کل بين
که تا بوئي برد در شرع زين راه
که اندر وي تو اصل و فرع يابي
که اندر شرع مي يابند اثبات
عيان قطره در دريا يکي بود
مکن سستي بيک دو جام پر مي
که گنجشکي نداند رفت در قاف
چو باران بر رخ افشان اشک حسرت
بعالم در چه افزود و چه کم شد
که در خورد خدا هم اوست کس نيست
که هر کس را نباشد اين چنين کار
رها کردند بيشک نيک يا بد
که نور جان شود تابنده در شرع
نداني رفت تو اي پير شيدا
که تا هر لحظه يابي تو کمالي
کجا مي باز بيني روي او را
ز چشم جمله گشتش ناپديد او
در آن عين خودي بيهوش شد او
برآورده خروش و بانگ و غوغاي
نمود خويشتن در ذات اوبست