167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جوهر الذات عطار
که جزو افکندم و کل از نظر باز
نميگنجد در اينجا ماو هم من
سزد گر کمترک اين سر سرايم
چو بابا در نهاد خود نهان باش
دمادم جان و دل با خويش ميدار
در اين جاي خطر چه جاي نقلست
توئي از ديد من اسرار عالم
پدر در عقل ماندستي و مستي
که خواهم بد ترا من جاودانه
که در ديدار خود ناديده سفتي
که اندازم نکو گفتي در اينجا
مرا از ديد خود اين لحظه بنواز
فکن تا من بخوانم داستاني
ولي اکنون نه زين ره تو رهبر
که آوردم ز دل سر دمادم
وگر داند در اينجا خيره ماند
که خواهم شد در اينجا گاه غرقاب
که ناپيدا شو اندر عين دريا
در اين درياي کل صاحب حضوري
شدم بي عين اين گفتار واصل
مرا بنموده رخ چون جان جانان
که چيزي نيست جز دريا پديدار
دريغا اي پدر دادي ندادي
نمود گفت من بابا نداني
نمود ديد الا الله بنگر
در اين دريا منم عين هوالله
کنون بنگر مگو تو نيک و بد را
وليکن اين زمان عين عنايت
کنم تحقيق بابا در پناهت
شدستم همچو قطره بحر قلزم
مگو با من دگر از راه تقليد
ز حد شرع بر من سعي بردي
در اين دريا بديد حق رسيدم
که جوهر يافتم از عين توفيق
محقق را در اين معني شکي نيست
که واصل بود اي بابا در اينراه
که حق کردست اين آيات مشهور
که در ديدار اين وحدت بيابد
حقيقت حق شدم از سر توفيق
که در عين بقاي کل رسيدم
گواه من نمود حق ز درياست
ز شوق خويشتن در گفتگويم
تو حق بين اي پدر گفت و شنودم
فرو نوشم کنون در عين قربت
حجاب از پيش خود بابا برانداز
مرا درعين حق در آسمان بين
پدر اکنون نظر کن تا چه کشتي
هزاران سر در اين دريا چوگويست
زده دم همچو مردان از اناالحق
در اين دريا چو کشتي عين غرقاب
پس آنگه اين تن شيدا نظر کن
که بنمودستي اين آب و گل من
که از رمزم پدر موئي نداني
چو من شو تا شوي در عشق محرم
که اين يک قطره زان عين العيانست
نمود عشق من اينجا تو درياب
رهي يکبارگي از رنج و ز ذل
پدر يکي شهر اينجاي بسيار
ترا عين نمود کل فزايند
بوقتي کز صور اندر گذشتي
نهاده جان و دل او را برابر
از آن دريا من اين برهان نمودم
بديدم اندر او انجام و آغاز
نمودش عين پيدايست و پنهان
نظر کردم به کل معبود ديدم
عذاب صورت وعين الجحيم است
عذابست و نمودار بلايست
دل خود زين بلا و رنج و برهان
وگرنه گم کني جان و جهان هم
کجا هرگز رسي در منزل ما
رسد در مغز جان انجام و آغاز
در اين دريا ترا جز هيچ نايد
چگويم چون ترا ني هم جليسند
بگو تا کي شوي اي طفل بالغ
تو در خوابي نه ات هوش ونه حس است
چو تيري مي شوي سوي نشانه
شدي فارغ ز مکر و ديو و هم دد
ترا کشتي بيک دم در ربايد
در اين کشتي عجائب مي شتابي
در اين گرداب تن غرقاب ماني
در اين دريا عجب بي حاصلانيد
ز ترس وخوف اندر خواب هستيد
که کشتي وجودم در شتابست
که آن حضرت همه عين کمالست
خداي پاک بيخود بيشکي ام
که در اين خانه هم ناز است ودولت
وزاينجا گه چه خواهي برد آخر
نماند جمله فرزندان آدم
که خواهي گشت غرق و ره نداري
کزو مر سيل و باد و آب و برفست
که خواهي گشت ناگاهي تو شيدا
بگو تا چند ماني خوار و رسوا
چو ققنس جاي او در آتش آمد
بخواهم رفت من در عين يکتا
در آن کشتي که بودش صاحب درد
که کرده بد سفرها نيز بسيار
در آن شح پسر ميکرد تاخير
که ميگفت او همي در عين اسرار
که مي جوئي ره عين طريقت
که داري در حقيقت حق پديدار