167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
شاهنامه فردوسي
همه شهر ارمان از آن در کزاز
بگرد جهان اندرون چاره جوي
ز گردان در شاه پردخته ديد
ببوسيد و بر شاه کرد آفرين
يکي زابلي تيغ در مشت اوي
بدين دودمان کس چنين غم نديد
ز لشکر گزيد از در کارزار
در هر بدي بر تو بسته بواد
همه بر در رنج بندي ميان
ز هر بد سپر بود در پيش من
چنان باش با من که پيوند من
ز بهر مني در جهان پوي پوي
برخش اندر آرم شوم باز جاي
همه تن در آهن شده ناپديد
چنانچون بود در خور کارزار
که خواب تو خوش باد و گردانت شاد
که سنگ گران بد نگهبان تو
مرا بسته در پيش کرده بپاي
خروش آمد از بوق و هندي دراي
نگهدار گردان و پشت سپاه
همي پشت بينم ترا سوي جنگ
که گفتي همي غرقه ماند در آب
چو بسيار کرد از بزرگان تباه
شود کار گيتيت يکسر دراز
چه در آز پيچي چه اندر نياز
از ايران بيازند بر جان من
سخن جز بجنگ و بکينه مگوي
زمين را تو گفتي براندود نيل
سپه را درم دادن آغاز کرد
ابا شيده رزم زن کينه خواه
ز بانگ تبيره زمين شد نوان
برفت از در بلخ تا ويسه گرد
در و دشت ازيشان کبود و سياه
چنان در خور آمد چو تن را روان
سپه را همي دار در بر خويش
عنان بافته سربسر با عنان
نماند جز از باد در مشت من
ميان بسته در جنگ چندين سوار
چه انديشه داري بدل در بگوي
چو شير ژيان در بر آريمشان
اگر در بارد همان نغز نيست
بگفتار تندي و در کار نو
يکي پيل در زير جوشن شده
بدشت و در و کوه با من بگرد
بگردي بلاف از پي نام و جاه
که بازش برد بر سر شاخ سرو
که زور آزمايند در کارزار
ازان رنج و تابيدن آفتاب
برو هم بکردار باد دمان
نماند بجز باد در مشت اوي