167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
شاهنامه فردوسي
ز دشمن فزون بود در کارزار
ز خوشاب و در افسري بر سري
کسي را نبد جاي رفتن براه
روان را بخون دل آهار داد
جهان در کف ديو وارونه ديد
بزرگان نبودند پيدا ز خرد
زمانه سرش را بهم در زدي
بتاراج و کشتن نهادند روي
که با او که داريم در جنگ جفت
جهانگير برنا و خودکامه بود
ز کار گذشته بسي ياد کرد
ندارد بتن در درست ايچ بند
گر ايدونک گنجد کسي در زمين
که از کشته جايي نديدند راه
همه زندگانيش در سور باد
همي بود با جام در پيشگاه
ز پرمايه چيزي که بودش نهان
نگنجد همي در دلت با خرد
همي کرد بر گرد اسپان شکار
شد از چشم او در زمان ناپديد
هوا در کف ديو واژونه ديد
به مينو روانش نبيند سروش
همان از در مرد فرهنگ و سنگ
ازيشان بما بر چه مايه بلاست
بنخچير کردن براه دراز
سزد گر نهد در بن چاه گاه
يکي جايگه از در پهلوان
شد چون بهشت آن در و مرغزار
که در بزمگه بر نهادم بسر
نگار سمن بر در آغوش يافت
که در کار هشيارتر کن نگاه
نگه دار مر کاخ را بام و در
از ايوان خروش آمد و نوش و خور
گرفتند و هر سو ببستند راه
مي و غلغل نوش پيوسته ديد
بجست از ميان در اندر سراي
بچوشيد خونش برگ بر ز خشم
همه با رباب و نبيد و سرود
در خانه بگرفت و برگفت نام
که باشد ز هر سو برو رهگذر
چو آهو که در چنگ شير نرست
چو دستور پاکيزه و رهنماي
کس از کهتران تو درويش نيست
بياور ز بيژن بدان کين ستان
که در چاه بين آنک ديدي بگاه
منيژه ز هر در همي نان چدي
بخيمه در آورد و روزي بماند
پياده شد و پيش او در دويد
بماندم چنين در جهان مبتلا
که او را تبه کرد و برگشت کار