167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
شاهنامه فردوسي
فريب زمان جوي و کندي مکن
که ايدر يکي گلستانست نو
جهاني شود پردرفش سپاه
در و دشت از سم اسپان نديد
درفشي ز هر پرده اي در ميان
خروش آمد از ديده هم در زمان
بريشان در و کوه تنگ آوريم
تو در بستي و ما کليد آوريم
دل خويش در جنگشان بسته اي
ز کيخسرو و طوس و رستم چه باک
بريشان چه آورد روز نبرد
کله ترگ بود و قبا جوشنش
سزد گر بماني ازو در شگفت
در شاه پيروز بي تو مباد
بدندان لب ماه در خون کشيد
تو با پيل و با کوس در قلبگاه
بياراست در قلب جاي نبرد
همي نيزه از کينه در خون کشيد
خروشان دل خاک در زير نعل
بخفتانش بر تير چون باد بود
دل شير در جنگشان اندکيست
شود چون بپوشد برآيدش پر
بخفتند در خيمه با کام خويش
همآورد او در جهان مرد کيست
چو تو ميوه اندر شمار آورد
نيامد همي از کشيدن ستوه
که پيدا کنم در جهان کام تو
که در جنگ سير آمدند از روان
نه سر باشد اين آرزو را نه بن
مر اين آب را در جهان جوي نيست
بسي با گهر نامور خويش اوي
مگر کشته افگنده در زير پاي
به از راستي در جهان کار نيست
زمين خفته در زير نعل سوار
که داني سخن را مزن در شتاب
بدست اين و زين بتر آيدت پيش
جهاني شوند اندر آن همگروه
ز يک مرد سگزي شده همگروه
چنو در جهان لشکر آراي نيست
ز خونش کنم جويهاي روان
نه نيز از در راي و آرايش است
ز شگنان و چين هديه نو بريم
خم خام در کوهه زين فگند
بگويش که تندي مکن در نبرد
که شد تنگ بر مور و بر پشه راه
در و دشت چون پر دراج کرد
بمن باز گفت اين سخن در نهان
در و راغ چون دشت و هامون کنيد
تو در کشوري رستم از کشوري
نظاره شده گردش اندر گروه