167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جوهر الذات عطار
که جان اينجا بمانده در نظاره
بمانده در تحير گشته غرقاب
که نامم محو ماند در زمانه
نديد اسرار حيران بر در آمد
بپاشيدست و مانده زار بر در
زشوق دوست چون ديگي بجوشست
طلب کن مغز را تا کي در اين پوست
ولي کس نيست، اينجا رهنمونت
چو بيچوني چه گويم من که چوني
که در شرح تو سرگردان چو گويم
بگويم در حقيقت راز پنهان
زماني مرهمي نه بر دل ريش
اگر چه عقل کل در سير بگداخت
که در يکي ترا ديدست و بشناخت
تو گفتستي حقيقت تو شنوده
که جز جمله تواني کار سازي
ز صورت در صفات جان و ذاتي
توئي در هر دو عالم نور مطلق
شدستم عقل در ذات تو شيدا
جهاني بر رخ تو مانده حيران
خودي خود تو در آدم نمودي
فکندي شورش و غوغاي معني
بت نمرود را صورت شکستي
ولي در عاقبت ديدي تو رحمت
وصال اينجا ز بيچوني نديده
نمود راز هر معني دري تو
از آن از ديده ها اينجا نهاني
بهر کسوت که مي خواهي تو بنماي
درون جانها جويا شده تو
ز چشم آفرينش نيز پنهان
مرا در عين خود کن ناپديدار
خود اين انجام و خود آغاز ديده
ترا در جزو و کل آگاه بينم
درون پرده حيران در نظر ماند
نظر کردم باين و آن عالم
نمود يار ديدم جمله ذرات
نمود يار حق حق بيشکي بود
اگر چه پر کشيدم رنج جانان
ز يکي يار بي نام و نشانست
منم در جسم و جان بنموده گفتار
حقيقت مي نمايم سر اعيان
در آخر راز من کلي فزوده
که بنمايم در اين بازار خود را
که آوردم همه در هفت گردون
که بنمايم کسان را در هدايت
که مي گويد در اين گفتار عطار
دگر در پرده خواهم بردنش باز
همه من گفتم و او در شنيدست
نديدي غير ما اين جا تو ما باش
بفضل خود ترا بخشم بيکبار
که بنمودي چنين سر نهان تو
از آن نزديک ذات حق قبولي
بچشم تو نه در ماند نه ديوار
فلک بهر تو سرگردان چو گويست
ز پيدائي خود پنهانت آمد
نبودي تا نبودي زانکه بودي
که اندر آتش معني چو عودي
نگه مي دار هم اسرار ظاهر
رها کردي زديد خويش پندار
که در معني و صورت ناپديدي
بجز يکي خدا عين العيان تو
رها کن اين طلسم پيچ بر پيچ
ز حق گوي و هم از حق جوي مطلق
چو تو صورت فکندي کل خدائي
از آن پيوسته بودي در کدورت
که از حال اوفتادي در بن چاه
از آن اين لحظه در ديدار ديدي
از آن ديدي همه راز نهان تو
که اينجا در نگنجد هيچ تدبير
من از وي بيشتر ديدم در اين دم
از آن کاينجا نمود قيل و قال است
بلاشک گشت راحت را نهانست
تو هم لاشو که در حق هست لانيست
يکي را در يکي حيران بماند
همه در تست خود را باز بين باز
همه در پيش تو يکسان نمايد
رخ معشوقه ات اعيان ببيني
ترا از بود صورت در ربايد
ترا پيدا نمايد در عيان بود
کجا هرگز نيابي ديد معراج
که تا بيني حقيقت روي جانان
که تا بيني تو جان جاودان حق
که تا بيني تو جان جاودان حق
که تا يابي نمود خويشتن باز
در اين دنيا دل آگه نديده
که مي بيني نمود تن عيان تو
که تا بيني حقيقت سر سبحان
از اين دريا دمي در ياب آخر
که چيزي نيست در دنيا بجز زهر
در اينجا او نميگنجد زمانين
دمي در جان دلت خلوتسرا بين
که تا تلخي شود پيش تو شيرين
از آن کين نقش در دريا نماند
دل و جان هر دو سوي او شتابد
ز عقل صورت وفهم و معاني
کجا ذاتي نمودت قل هوالله
بدان اين سر تو در عين شريعت
که در دريا فتاده چون سبوئي
ميان آب و گل گيرد مکاني
يکي بيني تو اين هفتاد فرقه