جوهر الذات عطار

حقيقت آنکه صاحب ديده باشد
نميرد جان عاشق در حقيقت

بخاصه آنکه باشد در معاني
نميرد جان عاشق زنده باشد

چو خورشيسدي يقين تابنده باشد
نميرد جان عاشق در صفاتش

زهي فرجام کين سرست حاصل
بمردن چند در شوريم اينجا

باخر جمله در گوريم اينجا
حقيقت مرغزاري صعبناکست

رسد بيشک حقيقت در خدائي
دمي اندر گمان باشد حقيقت

هر آنکو مردمي آيد پديدار
وصال عاشقان در درد باشد

مرا بخشيدي اينجاگاه توفيق
تو مقصودم بدي در آخر ايجان

منم ايندم نمودار نمودست
منم در عين لاي او بمانده

همه جانها ترا اندر نظارست
جمال بي نشانت در فشانست

چو خورشيدي دلم تابان بديدم
جمالت فتنه جانست در ديد

مکان دريافته از عين توفيق
جمالت در همه اشيا عيانست

حقيقت در درون جان آدم
بتو موجود و لاموجود بوده

بجز تو هيچ آبادي ندارد
اگر آبست در راهت روانه

شدستم گشته در عين وصالت
شدستم کشته چون منصور اسرار

بهر دم ميکند در جان قيامت
يکي ذاتست اينجا آشکاره

نديده در درون انجام و آغاز
بنورت روشنائي يافت اينجا

ترا آخر در اينجا اصل يابند
جمال کعبه اينجاگه نمودي

حقيقت عشق اينجا رهنمونست
حقيقت عشق اينجا در کند باز

حقيقت جان جان گشته هويدا
در اين درگاه آدم آفريدند

فتاده از ازل در عين باغند
چو دنيا کشتزار آنجهانست

هزاران قسم در ذرات موجود
يکي تخمست از سر الهي

زهي نادان ندانم در چکاري
ترا از جمله اشيا آفريدست

حقيقت مردمي زان خوشتر آمد
جمالت عالم دل در گرفتست

ز بود خويشتن بت ميپرستي
در اين آيينه موجودي هميشه