167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
شاهنامه فردوسي
که چندين چه داري سخن در نهفت
ز گفتار او بود آسيمه سر
نگه کرد سودابه او را بديد
ز ديباي زربفت و زرين کمر
ز هر گونه با او سخنها براند
همي ريخت آب و همي کند موي
کنون غم مرا بود و دستان ترا
وزان در که سودابه آشفته بود
گواهي دهد دل چو گردد درست
بر او نه خويش و نه پيوند بود
سخن گفت ازين در مکن هيچ ياد
بلرزيد در خواب و بگشاد گوش
برفت و در انديشه شد يک زمان
بر آتش يکي را ببايد گذشت
ز کار زن آيد همه کاستي
ز کردار بد پوزش اندر گرفت
نکرد ايچ بر کس پديد از مهان
وگر نه چو تير از کمان ناگهان
در گنج چندين چه بايد گشاد
گشاده شود چون تو بستي کمر
سر ماه با چرخ در زير تست
در گنج دينار بگشاد شاه
گزين کرد شاه از در کارزار
که ديدار ازان پس نخواهد بدن
گهي در شکار و شبستان بدي
بيامد سياووش لشکر فروز
يکي نامه فرمود نزديک شاه
چو تازه بهاري در ارديبهشت
همي دامن خويش در خون کشد
که اين داستان با برادر بگوي
وزان هر سواري سري در کنار
چو ديدي مرا بسته در پيش خويش
پراگنده گر بر در شه بود
ز کس بشنوم آشکار و نهان
چو موبد ز شاه آن سخنها شنيد
گشاييم بر شاه و يابيم داد
شود آب در چشمه خويش قير
نگيرد به نافه درون بوي مشک
تن پهلوان از در گاه نيست
فرستاد با من کنون در به راه
به کينه نبندم کمر بر ميان
کزين در که يارد گشادن سخن
که ايدون نماند سخن در نهان
چنين بيخ کين از دلش کنده اي
گر او را چنين داوري در سرست
به کشور بود شاه را آبروي
ازين در سخن ها مگردان دراز
که با شاه ترکان فگنديم بن
ترا بي پدر در جهان جاي نيست
گروگان ببرد از در شهريار