جوهر الذات عطار

روش در جمله ذرات دارد
حقيقت هستي او ذات دارد

درون پرده آگاهي ندارند
همه ذرات عالم در گذارند

دروني صورتت پيدا نمودست
در اينصورت ترا غوغا نموداست

بعلم ايدوست منگر زانکه صورت
نموداريست او را در ضرورت

چو رخشانست خورشيد حقيقت
دمي بنگر تو در سوي طبيعت

شود رندانه در سوي خرابات
براندازد بيکره زهد و طامات

تو اينجا بسته در کوهساران
چو دريابد ترا خورشيد تابان

خراباتست جاي لاابالي
که در بازند بود خويش حالي

خراباتست جاي جمله مردان
که مي نوشند در ديدار جانان

خراباتست جاي سالکانش
در آنجا بشنوي شرح و بيانش

خرابات فنا رفتند و ديدند
در اينجاگه بکام دل رسيدند

شده اجسام تو اينجاي مرده
بصورت ليک در معني بمرده

ميان ظلمت و نوري فتاده
بدرياي عدم سر در نهاده

تو در خوابي و بيداران رسيدند
جمال طلعت جانان بديدند

دم آدم مرا دردم درونست
مرا خاتم در اينجا رهنمونست

دمي اندر نهادش ميتوان کرد
در اينرازم درون صاحب درد

چو عشقش عاقبت در برگشايد
جهان اولش آخر نمايد

شود ذرات صورت بيشکي جان
نهندش روي در خورشيد تابان

تو چون پروانه ايدل بمانده
در اين بيغوله بيحاصل بمانده

در اين منزل سراي پر بهانه
نديدم عاشقي کو عاشقانه

اگرچه مشکلت اينجا گشادست
دلت در تنگناي دل فتادست

چو استاد ازل در برگشايد
نمود مرغ جان پر برگشايد

همه ايندم زدند اما نهاني
ولي منصور آمد در عياني

فنا شد اول وآخر فنايست
فنا نزديک در عين بقايست

بسوزان دلق چرخ لاجوردي
سزد کين هفت پرده در نوردي