جوهر الذات عطار

طلب ميکردمت در عين توفيق
نميديدم ترا درديد تحقيق

همه عشاق را اينجا بکشتي
تمامت خاکشان در خون سرشتي

همه عشاق حيرانند و مدهوش
زبانشان مانده در گفتار خاموش

گرفتاري در اينجا کرد بسيار
کنون چون آمدي ايجان پديدار

همه مائيم ليکن در نهاني
ولي بايد که اينمعني بداني

که گستاخي نميگنجد در اينجا
ببايد بنده تا باشد بيکتا

تمامت انبياي کار ديده
در اينجا غصه بسيار ديده

مرنجانم که جانم رهبرتست
تنم افتاده اينک بر در تست

بمگذارش چنين حيران فتاده
چنين در عين رسوائي فتاده

يقين در ديده بيني روي جانان
حقيقت سيرميزن کوي جانان

يکي بيني و خاموشي گزيني
در آندم بيشکي صاحب يقيني

يقينت واصلي بينم در اينجا
ترا دانم حقيقت لا والا

بنور شرع يابي تو صفاتش
رسي يکبارگي در عين ذاتش

نماند هيچ اشيا در ظهورت
يکي بنمايد اينجا جمله نورت

طبيعت زان نمود آمد پديدار
حقيقت هم در اينجا ناپديدار

اگر چه خانه ديوارست صورت
ندارد راه بيدل در ضرورت

بجزحق نيست آخر در شريعت
طريقت ديگر است اندر حقيقت

وصالش خواستم تا در نمودار
عيان بخشيدم اينجا بيشکي يار

همه در خاک پنهانند جمله
حقيقت سر جانانند جمله

وصال عاشقان در خاک باشد
حقيقت زهر را ترياک باشد

تو خورشيدي و در عين کمالي
فتاده اينزمان سوي وبالي

همه سالک ترا تو در سلوکي
حقيقت بيشکي شمس الدلوکي

چنين شوري در اينعالم فکندي
درون صورت آدم فکندي

چو من جوياي دلداري هميشه
دمي ناسوده در کاري هميشه

طلبکار تو چون ذرات بوداست
يکي نورست دائم در وجودت