جوهر الذات عطار

گهي در عقلم اندازد بخواري
مرا اينجا کشد بيشک بزاري

ره بي ابتدا و انتهايست
در اينره جملگي عين صفايست

سوم تسليم بودن در فنايش
چهارم نوش کردن مر بلايش

اگر در دست ناگاهان دوايت
کند درمان درد آن جانفزايت

همه در خاک درگاهند تحقيق
بديده روي جانان جمله توفيق

وصالت در دل خاکست درياب
اگر مردي بسوي خاک بشتاب

نمود ظاهرم اينجا ببينيد
در آخر آنگه او صاحب يقينيد

که در بغداد چونت خون بريزند
حقيقت جملگي بردار ويزند

چنان مست لقاي او بمانده
عجايب در لقاي او بمانده

ترا منصور کل اندر نهادست
ترا اينراه در پيشت فتادست

يقين در ديده اينجاگاه رويش
مکن اينجا حقيقت گفتگويش

مصفاات کند آيينه کردار
همه در آينه آيد پديدار

چگويم چون توشه نشناختستي
بهر زه عمر خود در باختستي

شدي يکبارگي در خوف مجروح
شدستي بي نمود قوت روح

دلت در تنگناي غم بماندست
کنون ريش تو بيمرهم بماندست

ترا امروز چون عين حياتست
نمودارت در اينجا نور ذاتست

گهي دشمن شوي جانرا حقيقت
گهي تمييزش آري در طبيعت

بديدم آنچنان کان کس نديدست
کسي در ابتدايش نارسيدست

بخلق خوش خدايش گفت اينجا
حقيقت در معني سفت اينجا

نمود عقلت اينجا کار بستست
دلت در غصه بسيار بستست

ترا گر ذات کلي آرزويست
در اينجا گاه جاي جستجويست

جهان جاودان ديدار يابي
در آنجا جملگي اسرار يابي

يکي ناديده درد و بماندي
دمي مرکب در اينمنزل نراندي

پس اين پرده گرداري گذاره
زماني کن در اينمعني نظاره

دوئي نبود ولي يکي عياني
نمايد رويت اينجا در نهاني