ديوان حافظ

برخاست بوي گل ز در آشتي درآي
اي نوبهار ما رخ فرخنده فال تو

اين نقطه سياه که آمد مدار نور
عکسيست در حديقه بينش ز خال تو

در پيش شاه عرض کدامين جفا کنم
شرح نيازمندي خود يا ملال تو

عرض حاجت در حريم حضرتت محتاج نيست
راز کس مخفي نماند با فروغ راي تو

آيا در اين خيال که دارد گداي شهر
روزي بود که ياد کند پادشاه از او

گر ديگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از اداي خدمت و عرض دعا بگو

خنک نسيم معنبر شمامه اي دلخواه
که در هواي تو برخاست بامداد پگاه

ز دوستان تو آموخت در طريقت مهر
سپيده دم که صبا چاک زد شعار سياه

گر تيغ بارد در کوي آن ماه
گردن نهاديم الحکم لله

من رند و عاشق در موسم گل
آن گاه توبه استغفرالله

به داغ بندگي مردن بر اين در
به جان او که از ملک جهان به

شبي مي گفت چشم کس نديده ست
ز مرواريد گوشم در جهان به

زلف در دست صبا گوش به فرمان رقيب
اين چنين با همه درساخته اي يعني چه

حافظا در دل تنگت چو فرود آمد يار
خانه از غير نپرداخته اي يعني چه

سبوکشان همه در بندگيش بسته کمر
ولي ز ترک کله چتر بر سحاب زده

عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز
شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده

وصال دولت بيدار ترسمت ندهند
که خفته اي تو در آغوش بخت خواب زده

فلک جنيبه کش شاه نصره الدين است
بيا ببين ملکش دست در رکاب زده

دوش رفتم به در ميکده خواب آلوده
خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده

آشنايان ره عشق در اين بحر عميق
غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

از چشم بخت خويش مبادت گزند از آنک
در دلبري به غايت خوبي رسيده اي

دامن کشان همي شد در شرب زرکشيده
صد ماه رو ز رشکش جيب قصب دريده

ياقوت جان فزايش از آب لطف زاده
شمشاد خوش خرامش در ناز پروريده

بس شکر بازگويم در بندگي خواجه
گر اوفتد به دستم آن ميوه رسيده

دارم من از فراقش در ديده صد علامت
ليست دموع عيني هذا لنا العلامه

به مژده جان به صبا داد شمع در نفسي
ز شمع روي تواش چون رسيد پروانه

نبندي زان ميان طرفي کمروار
اگر خود را ببيني در ميانه

نديم و مطرب و ساقي همه اوست
خيال آب و گل در ره بهانه

لبش مي بوسم و در مي کشم مي
به آب زندگاني برده ام پي

بزن در پرده چنگ اي ماه مطرب
رگش بخراش تا بخروشم از وي

نجويد جان از آن قالب جدايي
که باشد خون جامش در رگ و پي

وصف رخ چو ماهش در پرده راست نايد
مطرب بزن نوايي ساقي بده شرابي

هر کسي با شمع رخسارت به وجهي عشق باخت
زان ميان پروانه را در اضطراب انداختي

گنج عشق خود نهادي در دل ويران ما
سايه دولت بر اين کنج خراب انداختي

و از براي صيد دل در گردنم زنجير زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختي

در مذهب طريقت خامي نشان کفر است
آري طريق دولت چالاکي است و چستي

در آستان جانان از آسمان مينديش
کز اوج سربلندي افتي به خاک پستي

با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي
تا بي خبر بميرد در درد خودپرستي

در گوشه سلامت مستور چون توان بود
تا نرگس تو با ما گويد رموز مستي

آمرزش نقد است کسي را که در اين جا
ياريست چو حوري و سرايي چو بهشتي

در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد
چون بالش زر نيست بسازيم به خشتي

در آتش ار خيال رخش دست مي دهد
ساقي بيا که نيست ز دوزخ شکايتي

تعبير رفت يار سفرکرده مي رسد
اي کاج هر چه زودتر از در درآمدي

ذکرش به خير ساقي فرخنده فال من
کز در مدام با قدح و ساغر آمدي

کي يافتي رقيب تو چندين مجال ظلم
مظلومي ار شبي به در داور آمدي

در اين بازار اگر سوديست با درويش خرسند است
خدايا منعمم گردان به درويشي و خرسندي

اگر دلم نشدي پايبند طره او
کي اش قرار در اين تيره خاکدان بودي

چشم فلک نبيند زين طرفه تر جواني
در دست کس نيفتد زين خوبتر نگاري

در بوستان حريفان مانند لاله و گل
هر يک گرفته جامي بر ياد روي ياري

بنوش مي که سبکروحي و لطيف مدام
علي الخصوص در آن دم که سر گران داري