جوهر الذات عطار

عجائب جوهري شاهانه داري
وليکن در صدف دردانه داري

نهانست اين همه در جوهر ذات
خروشانند اينجا جمله ذرات

زماني در دلي يکي نمائي
دگر يکبارگي دل مي ربائي

همه جوياي تو تو در ميانه
ولي باشي حقيقت جاودانه

بتو پيداست اشيا جمله پيدا
توئي در ديده جانها هويدا

تو خود اصل تمام کايناتي
حقيقت در عيان نور ذاتي

چو شور است اين که ميانداختستي
طلبکارند دائم در وجودت

مگر معشوق او در خواب ميديد
درون خويشتن مهتاب ميديد

چگونت يافتم ايجان جانم
کنون در دست خود عين العيانم

ترا گوشست در دستت گرفته
بيکره عقل و آرامت گرفته

درون پرده در پرده سازي
تماشا ميکني اينجا ببازي

مگر ميکرد درويشي نگاهي
دراين درياي پر در الهي

درون تو بکل ما حاضرستيم
ز بينائي ترا در خاطرستيم

جهاني همچو بز در عين کهسار
فتاده از کمرها سرنگونسار

چو ديوي اينزمان در چه فتاده
نميداني عجب ناگه فتاده

خلايق جملگي جوياي خويشند
در اينجا گاه سرگردان خويشند

غم دنيا بسي خوردم حقيقت
بسي رفتم در اينراه طبيعت

جوانان طعنه خوش ميزنندم
به طعنه در دل آتش ميزنندم

بيکره غرق ذات اندر صفاتست
در اينجاگه عيان نور ذاتست

نشاني يافتم در بي نشاني
حقيقت يافتم گنج معاني

مرا بايد حقيقت هر معاني
که کردستم در اينجا جانفشاني

شريعت سر نمايم بود اينجا
شريعت در گشايم بود اينجا

همه آلايشت در عين دنيا
بشد شسته وجودت شد مصفا

چو خورشيدي کنون نور جهاني
همي يابي عجايب در نهاني

تو خورشيدي وصورت سايه تست
وليکن در ميان همسايه تست