جوهر الذات عطار

گرفتار وجود خود شدستي
بمانده اينچنين در بت پرستي

کمر بسته بدور جان گذشته
ره شيطان بيکره در نوشته

از آندم دمدمه در عالم انداخت
وجود آفرينش جمله بگداخت

اگر نقاش بشناسي در اينجا
نمود جملگي کردي تو پيدا

اگر نقاش بشناسي تو در جان
بگويد رازهات اينجاي پنهان

رموز جمله ميگويم دمادم
وليکن مانده در نقش عالم

بعين راستي در راستي تو
نمود عشق را آراستي تو

در معني برويت برگشادست
دل عشاق از تو جمله شادست

ترا حق رهبرست و رهنمايست
در اين اسرارها او جانفزايست

نمودم عاقبت سر نهاني
زدم دم در عيان لامکاني

منم امروز واصل در زمانه
که بردم گوي معني جاودانه

يکي من يافتم اينجا حقيقت
وليکن ره سپردم در شريعت

همه ذرات در خورشيد انور
عياني پاي کوبانند يک سر

همه در سوي خورشيدند ذره
شده اينجايگه بر خويش غره

تمامت ره روان و سالکانند
در اين درگاه جمله هالکانند

بسوزند جملگي در حضرت خور
شوند آنگاه سوي ذات رهبر

صفات ذات داري و جواهر
چنين دريافتي در عين خاطر

دلاداري اميدي سوي جانان
بسي گرديده در کوي جانان

اميدي بسته بودي در طريقت
سپردي هم عيان راز شريعت

در اين منزل همه ذرات عالم
قدم اينجا نهادستت دمادم

همه غرقاب در دريا بماندند
عجائب خوار و ناپروا بماندند

نمود ذات ديدم در دل خود
فروماندم ميان مشکل خود

نديدم غير در درياي جانان
شدم از عشق ناپرواي جانان

نشان دارند کل در بي نشاني
همي جويند حيات جاوداني

فروغش روشني دل فزايد
شب تاريک ظلمت در بايد