جوهر الذات عطار

ز صنعت عقل من حيران بماندست
خردانگشت در دندان بماندست

جمال يار روياروي ديدم
نمود دوست در پهلوي ديدم

جمال يار مي بينم کنونم
در اين جنات اندر رهنمونم

جمال ياربس زيبا و خوبست
ولي در ذات ستار العيوبست

کنون دلدارت اينجا آفريده
در اين جنت برايت آفريده

ملايک بر فلک در عين صلوات
تمامت غلغه افکنده ذرات

بيامرزم در آخر من گناهت
بهر جائي ترا بيشک پناهت

همه حوران در اينجامان نديمست
خداي ما کريمست و رحيمست

حقيقت جوهر قرآن بقايست
که در خواندن ترا عين لقايست

نمايد صنعت اينجا کم تمامي
بيابي در دوعالم نيکنامي

بجز جانان نگنجد در ضميرش
که جانان باشد اينجا دستگيرش

ترا معشوقه خوش در برنخفته
ترا اسرار از خاطر برفته

برون شرع هرگز تونيابي
اگر از نور در شرعش شتابي

همه مانند تو در گفتگويند
همه همچون تو اندر جستجويند

همه ذرات در جانان رسيدند
تمامت روي جانان بازديدند

براه راستان آئي بمنزل
چرا درمانده در عين اين گل

جواهر باش صافي در حقيقت
بسوزان سربسر عين طبيعت

تو اندر منزل وعين بقائي
بکل پيوسته در عين لقائي

عجائب جوهري بس پر بهائي
که در عين العيان انبيائي

مترس اکنون که نزديکست داند
که در کشتن وجودت وارهاند

اگر پنهان کني اينجا کتيبم
ببيني در همه عالم نهيبم

عجايب جوهري دريافتي تو
درون خاک آن در يافتي تو

بسي گفتند اسرار صفاتش
وليکن اين چنين در نور ذاتش

بهشت نقد داري در برابر
زماني چند تو زينجاي مگذر

همه محوست در حق جمله عالم
ولي اينجايگه سر دمادم