لسان الغيب عطار

اين زمان عطار غرق بحر شد
در هدايت باب فتح شهر شد

اين زمان عطار از خود رفته است
در بيابان فنا گم گشته است

اين زمان با من علي مرتضي است
در لسانم بهر او مدح و ثناست

مرتضي در چشم عطار است روح
زان رسد از ما باهل دل فتوح

اي پسر با پاکبازان شو رفيق
تا نيفتي در ته چاه عميق

پاکبازان را محمد ره نمود
در شريعت گشته اند عين سجود

پاکبازان سر نهاده در رهش
خوانده اند کر و بيان شاهنشهش

پاکبازان همچو باقر در جهان
جان خود کرده فداي جان جان

پاکبازان عسگري را بنده اند
همچو هادي در جهان دل زنده اند

پاکبازان را خلايق دشمن اند
در حقيقت کمتر از حيض زنند

پاکبازان سر نهاده بر درش
نيست پاکي در جهان چون مادرش

پاکبازان را فريدالدين سر است
در حقيقت نقد نقد بوذر است

در چنين دانش کسي کو جان دهد
پاک از اين درياي سرگردان شود

جان بباز و شو بجانان همنشين
تا بيابي راه در دلها يقين

دوست همراه تواست اي بيخبر
در طلب تو چند گردي دربدر

هرکه در اينجا نديده دوست را
بايدش کندن ز تن اين پوست را

در جهان کاري مکن چون عاقلان
بگذر از منزلگه اين عاصيان

جهل و ناداني بد است اي آدمي
فکر خود کن در جهان گر آدمي

گرد بر گردت بلا بگرفته است
مار غفلت در تن تو خفته است

هرکه در عالم بترسد از خدا
ميرود بر جنت رب العلا

زينهار اي دوست نازاري تو کس
تا نسوزي در جهان مانند خس

رو تو گفت اهل معني گوش کن
شربت کوثر در اينجا نوش کن

با خدا باش و بخود اينراه بر
تا که باشي در ره دين راهبر

در سجودش جمله پنهاني عيانست
حکم دانا بر مه ماهي روانست

من سخن گفتم در اين ويران بسي
هرکه آن را بشنود باشد کسي

هرکه بر خواند لسان انسان شود
در طريقت واصل جانان شود

هرکه در يابد لسانم را بيان
او خبر يابد ز سر لامکان

هرکه در يابد ورا دريا شود
پاک و طيب بر مثال ما شود

آمديم اينجا و سر خواهيم باخت
اسب در ميدان سر خواهيم تاخت

مرتضي در فقر همراه من است
کنج وحدت حشمت و جاه من است

در جهان ما را بدو وصلي شنو
از زبان فقر اين معني شنو

عاشق روي نگاري شو چو من
تا رگي باشد ترا در اين بدن

هرکه در عشق بتان مردانه نيست
با فريدالدين درون خانه نيست

ما و عشق و سوزش شبهاي تار
اينست ما را در گلستان نوبهار

در گلستان سخن گل چيده ام
چون رياحين وصل بلبل ديده ام

در زبان خلق افتادم بعلم
کس نيابي همچو من اينجا بحلم

در کنار دوست جان پرورده ام
خوش بکنج خلوتي بنشسته ام

هم زبان اهل رازم راز دان
او مرا کرده در اين وادي عيان

عمر خود را در جهان بفروختي
جامه ماتم ز بهرت دوختي

وقت مردن ميگذاري در جهان
ميروي از دنيي دون بي نشان

تا ابد در لعنت حق مانده
زانکه اهل دل ز پيشت رانده

آنچه از تو در جهان بر من رسيد
هيچ گوشي آن نه بتواند شنيد

با دلم باريست از خلقان چو کوه
درد پر دارم در اينجا زين گروه

زانکه گويندم که تو در پيش ما
واجب القتلي بحکم کيش ما

بشنو از عطار اي سني جواب
گرنه اي غافل در اينجا مست خواب

نيست رحمي بر چنين کس در جهان
کو بود اينجا محب خاندان

شافعي را حب حيدر بيشک است
مرد دانا در اين معني شکست

در لسان بگشاده ام باب صفا
تا درو آيي و بيني روي ما

در حقيقت دل بجانان داده است
تا اساس فقر را بنهاده است

چون سخن از شرع احمد گفته است
در بالماس شريعت سفته است

در حقيقت يافته ديدار دوست
مغز جان را جوش بيرون کرده پوست

بشنو و کن کار در اين کارگاه
تا نگيرند از سرت ديوان کلاه

جاهل دانا ز سرآگاه نيست
زآن ورا در پيش جانان راه نيست

راه مردان خدا آسان روند
در چنان راهي روان جان ميدهند

ما گمان را از يقين بشناختيم
در يقين دوست خود را باختيم

اين لسان گفته يقين دارد دلم
در يقين دوست حاصل واصلم

اين لسان گفتار سر جان ماست
در دل داناي اين معني نداست

اين لسان را در بغل ميدار تو
تخم معني اش بدل ميکار تو

هرکه او را نيست پرهيز جهان
مرو را انسان در اين معني مخوان

اصل پرهيز است هر بيمار را
تندرستي نيست در افکار را

هرکه او را درک کرده در جهان
همچو حيواني بود بسته زبان

مرد دانا دان خدا بشناخته
جان خود در راه جانان باخته

مست کي در راه هشياري رود
کي چو بيماران به بيماري رود

هرکه واقف گشت از خود يکدمي
باشد او در پيش دانا محرمي

هرکه اندر شرع رفته اين طريق
در حقيقت او بود با ما رفيق

در شريعت بر طريق راست رو
ورنه از کوي يقين ما برو

غسل کن از جملگي رو پاک شو
در فقيري کمتر از اين خاک شو

هرکه او پاکست از آلودگي
تو ورا ميدان در اينجا گه دلي

تو چرا افتاده دنبال وي
درنگر در خاک افريدون و کي

تو مشو در بند اين دنيا چو ديو
تا نتازد برتو اين لشگر بريو

اين جهان زندان مردان خداست
عيش و شاديشان در اينجا کي رواست

اين جهان بفريفته چون تو بسي
نيست پاينده در اين ميدان کسي

اين جهان و جيفه او بيوفا است
آنکه پيوسته در او باشد کجاست

اين زمان با من علي مرتضي است
در لسانم بهر او مدح و ثنا است

مرتضي در جسم عطار است روح
زآن رسد ما را به اهل دل فتوح

نيست همتا در جهان عطار را
گر بداني ام شوي همپاي ما

در لسان بنوشته ام اسرار دل
باز رسته از مکان آب و گل

در چنين منزل که من دارم قدم
بيخط شرعش نرانده يک رقم

در طريقت مرتضي را ديده ام
لو کشف از گفت او بشنيده ام

نشنوي اسرار اهل راز را
ره دهي در کلبه ات غماز را

هرکه اودر جهل رفته از جهان
خط گمراهي در او کس اي جوان

دست زن در دامن اهل دلي
تا از آن محصول يابي حاصلي

چند گردي در جهان بهر دو نان
اين ترا باشد بسي اينجا زيان

در قناعت نيم نان کافي بود
هرکه را اينجا دلي صافي بود

حب اين دنيا مرا در دل نماند
چونکه دلدارم به پيش خود بخواند

دست يار خويش گير و جان بده
يا بدرويشي در اينجانان بده

ترک حالم کن برو با دوست باش
اشگ را در راه يار خويش باش

هرکه در عالم خودي خود بديد
ترک عالم کرد وبا جانان رسيد

غافل از مستي و از هشيار هم
زآن فتادي در تک زنار هم

اهل دنيا را نگيري در کنار
وز چنين گمراه کن اينجا کنار

اهل دنياداده اند دين را زدست
گشته اند در بتکده آتش پرست

اهل دنيا دست از دين شسته اند
در پي غولان بيدين رفته اند

مرد گمره رانده درگاه اوست
در ميان نار سوزان راه اوست

تا شوي واقف براين بحر عميق
مرد نادان در نداند از عقيق

از لسان مي پرس راه خويشتن
گر هميخواهي در اينجا زيستن

در لسان الغيب يابي دوست را
بگذر از مغز و مبين آن پوست را

هستي خود را در اين آتش بسوز
چون علي جام شهادت را بنوش

چون حسين بن علي جان باز تو
قبله در کوي جانان ساز تو

هرکه از خود رفت بيرون راه يافت
در حقيقت وصلت الله يافت

در طريقت او فرستاده مرا
تا حقيقت فاش گويم بر ملا