جوهر الذات عطار

چه سود از روزگار برفشانده
بدل در حسرت جاويد مانده

نينديشي که چون عمرت سرآيد
بسي مهتاب در گورت درآيد

تو در خوابي و بيداران برفتند
عزيزان و وفاداران برفتند

ترا صورت کجا راهت نمايد
کجا شيطان ترا در برگشايد

ميان آتشي خوابت ببرده
بماني در درون هفت پرده

طبيعت رهزنت شد در وجودت
طبيعت کي کند اينجاي سودت

ندارد نزد تو ابليس راهي
گرفته در درختت او پناهي

همي نالد خوشي اندر خرابات
سرش اينجاست يکسان در مناجات

ز زور بازويت اينجا نماندست
فتاده گوي حيران در بماندست

عيان راز ديدم در ملايک
نمود کل شي نيز هالک

همه ديدم بچشم سر نهاني
جمال بار در عين العياني

منم مفلس دراين دنيا بمانده
نمودم جمله در عقبي بمانده

ندارم هيچ چيزي خبر نمودش
طلبکارم در اينجا بود بودش

ملامت ميکشم در عشق دلدار
نينديشم دمي از لعنت يار

نشان عشق اينجا برنهادم
که درد عشق باشد در نهادم

نشان عشق من دارم بزاري
که کردستم در اينجا پايداري

خطاب او کجا دارد جوابي
ولي در عشق مسکيني خطابي

عيان رحمت تو بيشمارست
مرا اميد در روز شمارست

خداوند نهان وآشکاري
مرا بايد ببين در پرده داري

توچون سالک شدي در آخر کار
نمود لعنتت آيد پديدار

طلبکار آمديم و دوست ديديم
نمود خويشتن در پوست ديديم

جمال آدم از اعيان ذاتست
نمودش در فعال اندر صفاتست

تو زيشان آمدي اينجا حقيقت
فتادستي در اين عين طبيعت

بمانده بود اندر نهايت
عيان گشته در او عين سعادت

نميدانست جنت بود ديده
ولي در صورتي بد عين ديده