مظهر العجايب عطار

کتاب جوهرالذات است و مظهر
بود در پيش داناي مطهر

وگرنه من کيم يک مستمندي
چو صيدي اوفتاده در کمندي

جوهر الذات عطار

خرد انگشت در دندان بماندست
ميان پرده حيران بماندست

همه حيران بمانده در جمالش
نمي يابد کسي اينجا کمالش

اگر خورشيد گويم هست گردان
بمانده در درون پرده حيران

نمودي روي خود در هفت پرده
نديده هيچ چرخ سالخورده

تعالي الله زهي ديدار رويت
نموده خود همه در گفتگويت

زکريائي ومانده در درختي
به تيغ عشق بيشک لخت لختي

جلالت انبيا راسخ نمودست
در اسرار کلي بر گشودست

توئي بنموده رخ در کايناتي
دراين ظلمات تن آب حياتي

توئي الله در توحيد مطلق
نمودتست اشيا جمله الحق

توئي الله جوهر در ميانم
بجز از جوهر ذاتت ندانم

حيات باقي و عين بهشتي
که طينت در يداللهت سرشتي

ترا بشناخت اينجا در معاني
که کلي رهنماي جان جاني

چو من باشم بيامرزم تمامت
بجنت شان رسانم در قيامت

حقيقت فاش گردانم حقيقت
ترا عطار سازم در شريعت

نمانده عقل اندر عشق جانان
بيکباره شدي در دوست پنهان

نمانده عقل من گفتارت آمد
يقين ذات در ديدارت آمد

يکي ديدي ز يکي آمدستي
در اينجا واصل عهدالستي

يکي ديدي در اين بحر الهي
نمود جزهر ذاتت کماهي

طريق عشق در جانست ديدار
برافکن صورت وجانت به ديدار

تمامت سالکان محتاج اويند
بجان پيوسته در معراج اويند

حقيقت در شريعت رهنما اوست
بگويم راست ديدار خدا اوست

زهي شرعت نموده روي در دل
گشاده رازهاي سر مشکل

تمامت مصطفي آنشب بديدند
ز شادي در بر سيد دويدند