مظهر العجايب عطار

در شناسائي خالق جاهلند
گفت دختر با پدر کاز ابلهي

اينست در معني کمال بندگي
از کمال بندگي جان بازدش

گر نمي بيني ولايت نيستت
در طريق خود هدايت نيستت

اين محبان نبي و حيدرند
در طريق شرع احمد انورند

بر ندارد سلطنت شان در جهان
عاقبت ويران شودشان خانمان

بود در بغداد عالي مسجدي
واندران مسجد نشسته عابدي

کرد واعظ از حماقت در چهش
عاقبت گرديد شيطان رهش

در مقام نيستي پي برده
خويش را ذاتي عجب نشمرده

جامه بغض وعداوت دوختي
تو ز بغضش در جهنم سوختي

خارجي گشتي مسلماني مجو
در دل خود نور ايماني مجو

اول معنيم نامش در نظر
آخر معنيم مهرش راهبر

اول معنيم پنهان آمده
آخر معنيم در جان آمده

آنچه تو در آفرينش ديده
وآنچه از ارباب بينش ديده

معني اول ظهوري در ظهور
معني آخر شکوري که غفور

شعله آتش زدي در جان ما
آتشينم ساختي خوش مرحبا

مرا گنج معاني هست در دل
کتبهايم شده فضل فضايل

کمال علم او دانستن جان
ولي در ذات انسانست پنهان

اميرالمومنين روح روانم
به معني نطق گشته در زبانم

اميرالمومنين در حکم محکم
اميرالمومنين با روح همدم

بحمدالله که عطار فقيرت
شده در ملک معني چون اسيرت

به گفتار عجايب در پريدم
ازو مقصود صد معني بديدم

بسي در ملک عالم سير کردند
مساجدهاي عالم دير کردند

بسي فتنه ازو در دين بزائيد
بسي انگشت درويشان بخائيد

ز بسکه کرده دلها جراحت
به آخر اوفتادي در قباحت

ز بسکه راه رفتي درسياهي
سپيدي کم نمودي در سياهي