مظهر العجايب عطار

بود در ايام من يک واقفي
نامداري عابدي خوش عارفي

پس بيامد فاطمه خيرالنسا
همچو خورشيدي که باشد در سما

يا اميرالمومنين جانم بسوخت
در ميان کفر و ايمانم بسوخت

ديگرم صبري نماند از جورشان
ظلمها پيدا شده در دورشان

اين جماعت خود محبان ويند
در حقيقت دوستداران ويند

آتش بسيار در وي سوخته
بر مثال دوزخي افروخته

چون دعائي کرد شاه اوليا
در دعا آورد نام مصطفا

عشق گفتا شرع تعليمت کنم
در طريق عشق تعظيمت کنم

همرهش اصحاب خود بسيار بود
در قدومش واقف اسرار بود

جوهر ذاتم که اشکستش نبود
در معاني همت پستش نبود

گفت شاها بنده خاص توام
در هواداريت رقاص توام

جوهر معني من مظهر شده
در ميان عينها انور شده

بود در بغداد نيکو مقبلي
سيد پاکيزه خلقي پر دلي

سالکي نيکو خصالي مقبلي
در طريق اهل حق صاحبدلي

در نماز استاده مستغرق شده
گشته فاني واصل مطلق شده

جملگي خوشحال گشتند آن زمان
در مبارک باد بگشاده زبان

يا اميرالمومنين عطار سوخت
در ميان آتش اسرار سوخت

رشته ما را محبان داشتند
در ميان جان جانان کاشتند

پادشاهي بود احمد نام او
رونق اسلام در ايام او

گر بداني محرم دلها شوي
در وجود خويشتن يکتا شوي

شاه گنج بيکران کردش نثار
هيچ درويشي نماندش در ديار

هست خاموشي طريق صالحان
غير اين معني نباشد در جهان

هست خاموشي بدانا هم عنان
همره عيسي بود در آسمان

بود در ملک بخارا عابدي
داشت دايم جابه کنج مسجدي

تا درافتد ابلهي در دامشان
راه بيراهان طريق گمرهي است