لسان الغيب عطار

زبده افلاک و انجم آمدي
زآنسبب در عين مردم آمدي

اهل دنيا در شريعت نيستند
لاجرم اندر حقيقت نيستند

سالها در درد بردستم بسر
تا طبيبم يکدمي آيد بسر

اوليا در درد رفتندي همه
غصه اينجا بر کشيدندي همه

يکشبي در مکه بودم معتکف
آمد آوازي بگوشم کي خرف

ترک کن حرص جهان بيوفا
تا نيندازد بمرگت در بلا

تشنه لب در پيش دجله مرده
تير نامعلومي او خورده

اهل تقليدند کوران جهان
سرچو مستانشان در اينجا گه گران

اهل تقليدند چون خر بنده
مانده در سوي خبثها گنده

همچو مرغ خانگي در خانه
يا چو گوئي اندرين ويرانه

خضر را ديدم بحق مصطفي
در طريق فقر همچون مرتضي

مرفه انبيا در زير جاهش
مشرف اوليا از خاک راهش

وگرنه هيچکس را در پذيرد
وجود ذره عالم بگيرد

به نفيش اهل کفر اندر جحيمند
باثباتش محبان در نعيمند

هر آنکس کو نگهدارد امانت
بجاي آوردن حق در ديانت

ازو گر نور نبود در دماغت
زناداني خلل گيرد چراغت

فرو هرگز نيايد از عمارت
نگنجد شرح وصفش در عبارت

نباشد کار درويشان بترتيب
کند هرگونه در گفت ترکيب

چو گشتي مستعد اين سعادت
مکن تقصير در عين عبادت

در آن چاه طبيعت ار بماني
شود يکباره تلخت زندگاني

يکايک را مرتب در نوشتن
بهمت از همه اندر گذشتن

شفيعت خصم گردد در قيامت
ندارد سود آنگاهي ندامت

بود انکار ايشان عين خذلان
مبادا هيچکس در شين خذلان

خلافي نيست اي جان در مناجات
ميان رهروان اندر مقامات

نماندش قوتي در آخر کار
ببايد بست بر فتراک ناچار