لسان الغيب عطار

در چنان گوشه مرا نگذاشتند
برسرم پر ناقصان بگماشتند

وارهيدند از بلاي اين جهان
لقمه افکنده در پيش سگان

دوست را نامحرمان نشناختند
بين که چون در بوته بگداختند

واصل دلدار شد عطارزود
در زيان او بود بسيار سود

تو در اين کهنه سرائي مانده
واز تمام قافله وامانده

جاهلان درمانده نفس خودند
در پي شيطان دنيا ميروند

وصل او در کنج خلوت يافتم
رفتن راه کران انداختم

در نشابورم بکنج خلوتي
با خداي خويش کردم وحدتي

خويش را در اين رياضت سوختم
وصلهاي درد برخود دوختم

من بيار خويش خلوت ساختم
غير را بيرون در انداختم

در تجارت يافتم سود خودم
زآنسبب بگذشته از بود خودم

در کرم حق را تواني يافتن
ميتواني بخل را انداختن

من ز سر غيب دارم آگهي
در نوردستم اساس گمرهي

اوليا را کرده بيزار تو
در شريعت کرده انکار تو

در حقيقت کي روا باشد چنين
سوختن حکم نبي المرسلين

جيفهدنيا ترا آلودگيست
در خوريش مر ترا پالودگي است

رخ نما در ديده بينندگان
زآنکه هستي بينش آزادگان

مصطفي راه شريعت ساخته
در بدرياي يقين انداخته

من ازو بشناختم معبود را
در شريعت يافتم معبود را

برسر خلقان بحکم کردگار
مرتضي را حکم در روز شمار

هرکه بازار دل عطار نيست
ميشود در وادي انکار نيست

چون ز خود برخاستي او گشته
در يقين بيزباني مرده

راه ديگر را بتو بگذاشتيم
سنگ در راه چنان بگذاشتيم

در جفاي من بکوشيدند همه
جامه اين ظلم پوشيدند همه

بازگشت اوليا در پيش ماست
جبه دنيايشان اينجا قبا است