لسان الغيب عطار

سربلندي حال درويشان بود
نه فلک در پنجه ايشان بود

ما فقيرانيم در دنيا به بند
چشم بر آزادي آنهوشمند

ياربا ما همره و ما در جهان
سربرآورده بزير آسمان

قطره با درياش وصلت يافته
در چنين پاکيش عصمت يافته

تو ز اسرار حقيقت مانده
واز در درگاه جانان رانده

تو نداري ذره پرواي خويش
مانده در صورت غوغاي خويش

اوستادم کيست شاه اوليا
مدح او گفته خدا در انما

مرد ميخواهم که همراهم بود
در يقين دوست دلخواهم بود

اصل اينکارت شناسائي بود
در درون ديده بينائي بود

پيشواي من حسين کربلا است
کو در بحر يقين کبرياست

در شريعت سربدم اينجايگاه
زانکه هستم واقف سر الاه

در سراي شرع سلطاني منم
آفتاب فقر انساني منم

در جهان سلطان دانايان منم
راه تحقيق ولايت ميروم

در حقيقت شاهباز قدرتي
بلکه تحقيق يقين حکمتي

شاه مردان را عيان دريافتم
زآن صدائي در جهان انداختم

هرکه آيد در گلستان لسان
بوي سرما بيابد رايگان

در درياي شريعت يافتم
زان چو خور برخارو خاره تافتم

جاهلانرا نيست اين دنيا حيات
خانه ايشانست در دنيا ممات

پند پر اندر شريعت دادمت
در طريقت جمله ره بگشادمت

در گلستان سخن چون بلبلم
برمثال رعد باشد غلغلم

رشته ما در شريعت محکمست
زآنسبب محبوبم اينجا همدم است

سرنهادم در بيابان خدا
هرچه آيد برسرم زو مرحبا

سجده کن او را سجده واجبست
در نگهباني جانت حاجبست

علم معني بر سر لوح دلم
در دبيرستان مولا کاملم

تا بکي اين در برويت بسته
همچو بيماران بدق پيوسته