لسان الغيب عطار

مسندي انداختي در خاکدان
برسر مسند بخفته چون زنان

گاه مجنونست پيش عاقلان
گاه چون تيريست در سوي کمان

ما ازين دنيايشان بيرون بريم
در درون هاويه شان افکنيم

گشته سرگردان وقف ظالمان
در چنين آلودگي دادند جان

در لسان الغيب نطق دوستم
مغز اسرار دل بي پوستم

سالها باشم بياران همزبان
در چنين صورت نيابي ام نهان

در نياز اينجا شريعت را بدان
تا نباشي همنشين عاصيان

در نياز دردمندان حق بود
اندرين دريا بسي زورق بود

در نياز اينجا منم سرباخته
وين لسانرا زآنسر اينجا ساخته

در نياز اينجا شدم داناي راز
لاجرم برخلق گشتم سرفراز

در نياز افروختم شمع جهان
لمعه او شعله آخر زمان

در نيازت آفتاب قدرتم
بر سرت اينجا لواي نصرتم

در نيازي باب دين بگشايدت
مادر گيتي بمردي زايدت

صاحب اين خانه جانت ميدهد
در جهان سر لسانت ميدهد

قاضيانشان جهل دارند جملگي
در طريق شرع دارند گمرهي

گردبرگرد جهان گرديده
ظاهر و باطن در اينجا ديده

کاملان را در جهان نشناختي
مهره قلبي بطاس انداختي

مال دردو آتش دوزخ بود
در بلاي ماتمش آوخ بود

روتو اينجا باخداي خويش باش
تخم نيکوئي در اينعالم بپاش

در خرابات جهان بنشين دمي
پاش درد بيدلان را مرهمي

در پي چرخ زنان بنشسته
همچو نامردان درو دل بسته

چند گردي بهر قتل بيدلي
تا بيازاري در اينجا مقبلي

ميشوي همباز شيطان در جهان
ميکند برتو خدا لعنت بدان

آنکمر در گردنت محکم کنند
همچو اويت سوي آنزندان برند

همره شيطان مشو غافل ازو
در زمان ميسازدت بي ابرو