لسان الغيب عطار

جوشش درياي معني آمدم
در شريعت راه تقوي آمدم

يار مهمانست در خلوت گهم
زآنسبب برکل سلطانان شهم

قطره ما واصل درياي اوست
در ميان واصلان اين گفتگوست

ما خدا را در يقين بشناختيم
جان براي احمدش درباختيم

در طريق مرتضي ره يافته
رو ز راه ديگران برتافته

در بدي کردن نباشي يکجهت
تابرآيد ماه دولت از جهت

انبيا رفتند در پاکيزگي
ترک کردستند اينجا نازکي

باخداي خويش داري داوري
لاجرم از سگ در اينجا کمتري

آنکساني که بدي کردند رفت
اينزمان در سوزش نارند تفت

مرتضي رادارم و بشناختم
هستي جان پيش او در باختم

شرع نبود اينکه خلقان ميروند
در طريق دوست بيجان ميروند

راهرو باشند رهدان نيستند
در چنين وادي همي دان نيستند

درنگر در حال خلق روزگار
کاندرينجا مانده تو خاکسار

مايه دنيا ز حسرت ساخته
آه واويلا در او انداخته

درنگر چون يار باغ جنتي
اندرين ويرانه پر در زحمتي

درنگر دنيا ندارد حالتي
همچو باغي باشد او در غارتي

احمد اندر فقر تاج برسرم
در حقيقت اوست اينجا ياورم

شهر شاپورم تولد گاه بود
در حرمگاه رضايم راه بود

اغنيا غرقند در درياي کبر
خانمان خويشتن کرده چو عبر

ما ازين قوميم سرگردان خويش
در تحير گوشه ويران خويش

شکر ايزد کرده ام در اينزمان
نيستم همصحبت اين عاصيان

عاشقي مردانه بي سر آمده
در درون عين انور آمده

عاشق حيران و سرگردان منم
در توکل پيرو عمران منم

در گرفتاري دنيا مانده
همچو شيطاني ز درگه رانده

با چنين کس زندگاني ميکني
آتشي در حاصل خود ميزني