لسان الغيب عطار

اينجهان جاي تفرج آمده
کس ازو بهره در اينجا نستده

در جفايش سعي بيحد کرده
نقد دنيايش بغارت داده

سالها در حيرتم از بينشت
رحم مي آيد مرا بردانشت

مفلس دنيا غني آخرت
در نگر امروز حال آخرت

پيروي کورانباشد حب شاه
باشد او در روز محشر روسياه

خاطر دانا زخود آزرده
در درون اين سياهي مرده

ردکنش عطار چون شيطان دراست
طوق در گردن مراورازان نشست

خلق گمراهند و گمراهي بداست
جاي گمراهان يقين در آتشست

از بدان عطار خوش بگريخته
در زمين دوست بذري ريخته

صد هزاران کاسه در وي ريخته
خاکشان با يکدگر آميخته

خلق را آگاهي درگاه نيست
در بهشت جاودانشان راه نيست

سوي همراهان خودرو ايجعل
زانکه هستي بهر سرگين در جدل

اوسر ببريده دارد در بغل
با چنان سربازيي دارد دغل

اين لسانم سر مردان خداست
در طريقت پيشوا و مقتداست

تو چرا چشم عنايت بسته
در ره معني زبانت بسته

در فنا سرباز تا جانت دهند
منزل موسي عمرانت دهند

در لسان الغيب گفتار حقم
ثاني منصور بردار حقم

واي برآنان که جانشان دربلاست
روز اولشان در ايندنيا فناست

ديدم و تحقيق کردم حالتش
زآنکه بودم در درون آتشش

ما برفتيم و لسان بگذاشتيم
در زمين غيب تخمي کاشتيم

از لسان يابي ثواب آخرت
همرهي نيکو بود در آخرت

در تهيدستي ندارد آن بري
آنفرومانده بمانده ابتري

اهل ترکند کفر را بگداخته
گوي حيرت در ميان انداخته

اهل ترکند در حقيقت پيشوا
سر ايشانرا خدا داند خدا

مرد عاقل در درون خلوتست
برسرش باران فيض رحمت است