مصيبت نامه عطار

لاجرم امروز حيران مانده ايم
در پشيماني بزندان مانده ايم

آن يکي ديوانه حيران ميشتافت
کله در راه گورستان بيافت

کرد مجنوني بگورستان نشست
مرده را سر در آورده بدست

زندگي عالم حس عالمي
هست در جنب حقيقت يکدمي

در مناجات آن بزرگ کاردان
گفت اي داننده اسرار دان

يوسف صديق در زندان شاه
ديد روح القدس را آنجايگاه

در ميان عاصيان چون آمدي
کز کنار سدره بيرون آمدي

دوستي باشد همه در پوستش
دوست دارد آنکه داري دوستش

چادرش بنهي اگر در بايدت
ورنه بنشيني چو چادر بايدت

زندگي بخش و بمقصودم رسان
در عبوديت بمعبودم رسان

متفق گشتند آخر سربسر
تا خري در پيش باشد راهبر

تو شترمرغ رهي نه بنده
دبه در پاي شتر افکنده

در نکوئي کار تو ديگر بود
عاقبت محمود نيکوتر بود

در ميان اصبعين افتاده
لاجرم غيري و عين افتاده

اطلسش در خاک دامن ميکشيد
گيسوش عنبر بخرمن ميکشيد

در چنان جائي شکيبائي نداشت
طاقت غوغاي زيبائي نداشت

در فروغ آفتاب معرفت
کي چراغي را توان کردن صفت

تا تو اينجائي چرائي ميرود
در فضولي ماجرائي ميرود

در سخن اعجوبه آفاق اوست
خاتم الشعرا علي الاطلاق اوست

در سخاوت ساحري خواهم نمود
همچو دريا گوهري خواهم نمود

در هنر بستود بسياري ترا
تا فلک بنهاد مقداري ترا

سايلي گفتش چرائي منقلب
در چنين وقتي چه باشي مضطرب

برده در بازي دنيا روزگار
چون توانم رفت پيش کردگار

بوسعيد مهنه با مردان راه
بود روزي در ميان خانقاه

در قبيله اوفتاد فاقه
هيچکس را نه بزي نه ناقه