مصيبت نامه عطار

خويشتن را دوش ميديدم بخواب
در بهشت عدن همچون آفتاب

با گروهي کودکان بيخبر
گوي ميزد در ميان رهگذر

تا بسر عشق در کار آمدي
تشنه درياي اسرار آمدي

ذره راه در خورشيد گير
راه آن سلطاني جاويد گير

لشکر محمود نيرو يافتند
در ظفر يک طفل هندو يافتند

با محبت در نگنجد ذره
نيست مرد دوستي هر غره

پادشاهش گفت آخر در نگر
پس ببين چندين نگار سيمبر

چون بود ديدار يوسف ماحضر
در نيايد هيچ پيوندي دگر

در وجود خويش منگر ذره
تا بدان ذره نگردي غره

از گليمي آمدي بيرون کليم
در شباني پادشا گشتي مقيم

چون بترکي گفتنش راي آمدي
در دندانش شکر خاي آمدي

چون نهادي تير سرکش در کمان
خلق سرگردان شدندي هرزمان

گشت مجنون در بياباني مقيم
بود آنگاهي زمستاني عظيم

لاجرم آن رازهاي غمگسار
جمله در آوازت آمد آشکار

لاجرم اکنون چو کارت اوفتاد
آتشي در روزگارت اوفتاد

بارفيقي شب روي فرزانه
شد بدزدي نيم شب در خانه

لاجرم در بندگي سلطان شدند
بهتر خلق جهان ايشان شدند

پير گفتش مصطفي دايم بحق
در جهان مسکنت دارد سبق

لاجرم در فقر سلطان آمدند
بهترين خلق دو جهان آمدند

صوفيش گفتا بدان گر اندکي
در ميان صوفيان افتد يکي

بر جمال يکديگر مي زيستند
دايما در هم همي نگريستند

ليک چون منشور شاهي خواندند
از سپيدي در سياهي ماندند

در گدائيشان بسي به بود کار
پادشاهيشان نيامد سازگار

کي بود از کثرتم بگسستگي
تا بگردن در عدد پيوستگي

گفت در کشتي چو سر افراختم
سرکشان را سرنگون انداختم