مصيبت نامه عطار

بود شوريده دلي ديوانه
روي کرده در بن ويرانه

نازنين شوريده درگاه بود
پيشش آمد زاهدي در راه زود

بيدل ديوانه در حال شد
پيش دکان يکي بقال شد

روستائيي بشهر مرو رفت
در ميان مسجد جامع بخفت

در ميان دشمنان پيري کهن
دوستي را گفت اي نيکوسخن

زاشيان بي صفت پريده ايد
در جهان معرفت گرديده ايد

در دهي افتاد ويران سربسر
پير زالي ديد پيش رهگذر

شهرياري بود عالي شيوه
در جوارش بود کنج بيوه

بيوه هر روزي برافکندي سپند
در تعجب ماندي شاه بلند

گفت اي جويندگان راهبر
در رکوع استاده جمله کارگر

ترک صورت گير در عشق صفت
تا بتابد آفتاب معرفت

داشت استادش بزير پرده در
يک کنيزک همچو خورشيدي دگر

سردئي از وي پديدار آمدش
گرمي تحصيل در کار آمدش

بر کنيزک باد مي پيموده
در حقيقت عاشق اين بوده

در رهي ميشد سنائي بيقرار
ديد کناسي شده مشغول کار

ناگهي سيلاب محنت در رسيد
پس شبيخوني ز لعنت دررسيد

عشق آن سلطان سر جادوپرست
در دل صوفي بسلطاني نشست

گرچه اين دم هست نوميديش کار
در اميدي ميگذارد روزگار

چون در صندوق بگشادند باز
روي خرسي ديد شاه سرفراز

دل ز در گوش ايشان درخروش
خواجگان شهرشان حلقه بگوش

زانکه چون ديوانگان وقت بيان
روستائيي درآمد در ميان

قابل بار امانت آمدي
در امانت بي خيانت آمدي

با جهاني پرعقوبت پيش در
هر زمان بيم صعوبت بيشتر

لرزه بر اندام خادم اوفتاد
گوئيا در رنج دايم اوفتاد

بر رخ چون مه نقاب انداخته
آتشي در آفتاب انداخته