مصيبت نامه عطار

در طريق حبه دزديدن مدم
دانه بنهاده از بهر دام

در تحير ايستاد آنجايگاه
شهر را ميکرد هر سوئي نگاه

گفت ماندم در تعجب بيقرار
کانزمان کاين شهر بودست استوار

تو ز نفس سگ پليد افتاده
در نجاست ناپديد افتاده

ديد روزي بوسعيد ديده ور
مبرزي پرداخته در رهگذر

خواجه ميرفت سر افراخته
بود در ره مبرزي پرداخته

با چنين قدرت درين افکندگي
مي فرا نپذيردم در بندگي

اي دريغا جان بتن در باختيم
قيمت جان ذره نشناختيم

بدهدم هژده کري گندم تمام
زانکه اينم در سمرقندست وام

پيرهن را چون خريداري رسيد
آشنا ميخواست در وقت خريد

لاجرم در جمله عمر دراز
شادمان دستي بدل ننهاد باز

هندوئي بودست چون شوريده
در مقام عشق صاحب ديده

گفت اي رعنا عروس سرفراز
در ميان مکه بنشسته بناز

گفت برگيرم عصا و رکوه
ميزنم در گرد دوزخ خطوه

خويش را در شور مست آورده
وانچه ميجوئي بدست آورده

مدتي در انتظارم داشتي
همچو آتش بي قرارم داشتي

شد قيامت آشکارا در دلش
رستخيزي نقد آمد حاصلش

خويشتن را در ميان آوردنت
هست سودي با زيان آوردنت

چون ترا افسردگي زايل شود
در جمادي زندگي حاصل شود

گفت بر دروازه در بند منند
ميشتابم چون شتابم ميکنند

هم دماغش بر کبوتر بازيست
خاک گشته همچنان در بازيست

تا بپختي گرده اي بيخبر
در برريشم نهادندي دگر

بود ديوانه مزاجي گرسنه
در رهي ميرفت سر پا برهنه

اوفتاد از جوع در رنجورئي
ديد اندر مسجدي مغفورئي

تا بسازد کار من يکبارگي
چند خواهم بود در بيچارگي