مصيبت نامه عطار

ذره گر نيک نامي بايدت
در همه کاري تمامي بايدت

بود در غزني امامي از کرام
نام بودش ميره عبدالسلام

در بهشت است آفتاب لايزال
يعني از حضرت تجلي جمال

يوسف صديق جان پاک تو
در درون خانه پرخاک تو

هيچ ديوار و دري نگذاشتي
ميگرفتي در بر و ميداشتي

لاجرم مردم همه در کار اوست
منتظر بنشسته ديدار اوست

گفت در سرش خداوند جهان
کايدت فردا پگه يک ميهمان

چند باشي در عذاب خويشتن
چند خواهي برد آب خويشتن

گر نباشد در همه دنيا جويت
ميتوان گفتن بمعني خسرويت

بوسعيد مهنه شيخ محترم
بود در حمام با پيري بهم

در رهي ميرفت هارون گرمگاه
ديد ميلي سر برآورده براه

چون فراسر ميشود در سايه
پس بود بسيار اندک مايه

عاشقي آتش فشانش اوفتاد
شور در درياي جانش اوفتاد

داشت اندر خانه اسحق نديم
بنده در خدمت او مستقيم

تا چنين دردي نيايد در دلت
زندگي هرگز نگردد حاصلت

هست انگشتيت در هر روزني
ذره ذره ديده چون روشني

هر که در آفاق سلطان آمدست
سرور جمله سليمان آمدست

آفتاب از عکس چنداني ضيا
روي در پوشد بجلباب حيا

پادشاهي در رهي مي شد پکاه
خاک بيزي ميگذشت آنجايگاه

چون بر آيد آفتاب روشنم
آتش سخت افکند در خرمنم

چشمه حيوان ز لعلش تنگدل
مانده در درياي تاريکي خجل

زانکه بود آن ماهرخ در دلبري
خسرو جمله بتان بربري

عاقبت در مدرسه بيمار شد
بند بندش کلبه تيمار شد

بود پيش راه در ويرانه
بر سر ديوار او ديوانه

کثرت دنيا و قلت بگذرد
در دمي دوران دولت بگذرد