خسرو نامه عطار

فتادند از عقبشان در بيابان
بران اسپان چون ديوان شتابان

نخواهم جان شيرين در جواني
ز مرگ تلخ تواي زندگاني

کنونم در جهان کاري نماندست
زمن تا مرگ بسياري نماندست

فروشد آفتاب او در ايوان
برآمد ناله از ايوان بکيوان

اگر در خواب دنيا خفته ماني
بروز رستخيز آشفته ماني

تو پنداري که در کار خدايي
تو پيوسته پرستار هوايي

چو ما هستيم مشتي نو مسلمان
براورديم انگشتي در ايمان

مختار نامه عطار

قومي زمحال در جنون افتادند
قومي ز خيال سرنگون افتادند

چون بسيارست ضعف در ايمانت
هرگز نبود حديث مرگ آسانت

چون خواهد بود در کمين افتادن
برخاستنت زيرترين افتادن

در آرزوي چشمه حيوان مردم
وز استسقا درين بيابان مردم

يکتا بودم دوتائي افتاد مرا
در سلطاني گدائي افتاد مرا

زلفت خواهم ازانکه در مي بايد
ديوانگي مرا چنان زنجيري

در فقر دلم عزم سياهي دارد
قصد صفتي نامتناهي دارد

مصيبت نامه عطار

صد هزاران پر طاوسي تراست
در مقام قدس قدوسي تراست

بعد ازان در ناتواني اوفتاد
مردن او را زندگاني اوفتاد

صوفئي نتوان بکسب اندوختن
در ازل آن خرقه بايد دوختن

تو نمازي دار دايم سوخته
تا در افتد آتشت افروخته

سالک اسراف کرده در طلب
پيش اسرافيل آمد جان بلب

ابروي او در کژي طاق آمده
راستي محراب عشاق آمده

گفت روزي شبلي افتاده کار
در بر ديوانگان شد سوکوار

پرده عصمت ز من برداشتي
در غريبي بي دلم بگذاشتي

گر تراگويم چه ميسازي مرا
در بلاي ديگر اندازي مرا

در چنين صحرا گرفتار بلا
اين چنين گرگيم بايد آشنا

سايه مي افکند قحطي سهمناک
خواستند افتاد خلقي در هلاک