خسرو نامه عطار

بزودي خانه يي را در گشادند
بسان حلقه، بندش برنهادند

دو خادم دشمن شهزاده بودند
وزو در سختيي افتاده بودند

برسوايي فتاده در کشاکش
ببردندش بسوي دار و آتش

بهم گفتند هرگز در جهاني
نبيند کس نکوتر زين جواني

هنوزش خط مشکين نادميده
جهان در خط کشيدش نا رسيده

بزير دار در ماندم بخواري
بر آتش مي بسوزندم بزاري

منم با مادري مرده بزاري
پدر غرقه شده در سوکواري

چو او نيلوفر بي آفتابست
ببوي آشنا در زير آبست

برارد آب از درياي سينه
کند در چشم همچون آبگينه

مگر آيي بکوي ناتواني
بماند پاي تو در گل زماني

بفرخ گفت در بندست پايم
وگرنه پيش خدمت با سرآيم

مگر ميرفت در بازار يکروز
فتادش چشم بر ديدار فيروز

گل بيدل برون در نميشد
بپيش خصم فرمانبر نميشد

کشيدندش بخواري تا بدرگاه
بيفتاد آن سمنبر خوار در راه

بدان اي ماهرخ کامروز در راه
بخدمت خواستم آمد بدرگاه

خدايي در خداوندي سزاوار
رسولش عيسي خورشيد اسرار

سپاهي همچو دريا انجمن کرد
جهاني در جهاني موجزن کرد

چو رفتم، گردهد اقبال ياري
بريزم در زمين خونش بخواري

شبي مانند روز رستخيزي
فتاده هر گروهي در گريزي

نفير ارغنون در گوش ميرفت
خرد يکبارگي از هوش ميرفت

در آنوقت زوال و گرمگاهي
زوال آمد برن آن پادشاهي

هران گل کان بماند ناشکفته
بغنچه در زناجنسان نهفته

بسالاري مفوض شد ولايت
که واقف بود در کار ولايت

گرفتش در کناروخوش بخنديد
ز سرتا پاي او يکسر ببوسيد

بدينسان تاکه شد بسيار سالش
نيامد هيچ نقصان در کمالش