خسرو نامه عطار

شبي نابوده خوش در زندگاني
شبش خوش کرده نوروز جواني

چوشيدايي در ان ايوان هميگشت
بيک يک خانه سرگردان هميگشت

خطي همچون زمرد گرد ماهي
هزاران حلقه در زلف سياهي

نياسايم بعالم در زماني
که تازان بي نشان يابم نشاني

بصحرا اسپ تازم راه جويم
بدريا در نشينم ماه جويم

دلم مرغيست بي آرام مانده
بحلق آويخته در دام مانده

شدند آن سروران يکسر سواره
برفتن در گذشتند از ستاره

هميگشتند در کشتي روانه
چو تيري ليک پيدا نه نشانه

هران گاهي که در گرداب بودي
بگردش شيوه لبلاب بودي

بآخر در ميان راه تيره
پديد آمد يکي هامون جزيره

درختان بود سردرسر کشيده
بهم در رفته بردربر تنيده

فراوان صيد بايد کرد مارا
که تازادي بود در خوردمارا

بياران گفت هرگز مرغزاري
چنين خرم نديدم در بهاري

عروسان سپهر بوالعجب باز
کشيده رويها در پرده راز

جوانمردان گهر چون بر گرفتند
وزانجا راه هامون در گرفتند

بصد محنت چو زانجا در گذشتند
بآب و مرغزاري برگذشتند

کشيده سر بسر در کوهسارش
رسيده تا بگردون شاخسارش

برآمد چتر زراز کوه کشمير
فگنده در سرافلاک زنجير

فراوان صيد در کشتي نهادند
طريق باد بر کشتي نهادند

دلش در غم پريشاني فزوده
زکار خود پشيماني نموده

زماني پاي در گل ميفتادي
زماني دست بر دل مينهادي

چنان ده در جهان ديگر نبودي
بترکستان ازان خوشتر نبودي

نداند ديد بي دردم زمانه
ازين در درد ماندم جاودانه

چو ديدم در بساطت نقد عيني
بگردانيم با هم کعبتيني

دويدند و گرفتندش بخواري
در افگندنددر خاکش بزاري