خسرو نامه عطار

گل تر هند وي زلفش ببازي
در آورده بدست ترکتازي

بنفشه سرگران از بس خرابي
کشيده لاله در خارا عتابي

سراسر پيرهن در خون کشيده
زبانها از قفا بيرون کشيده

لبالب آب دندان در برابر
پياپي کرده جام مي سراسر

ز عکس باده، در جام گهردار
شده سرمست صورتهاي ديوار

فروغ شمع بر جام اوفتاده
بشب خورشيد در دام اوفتاده

شده در گوش مرغان صبوحي
چو موسيقار قول بوالفتوحي

در آمد اکدشي دوشيزه ناگاه
پريشان کرده مشک تازه برماه

يکي يوسف جمالي عود برداشت
زبان در نغمه داود برداشت

بيک ره مطربان نام بردار
نهادند آنچه دانستند در کار

زماني شور در آفاق افگند
زماني پرده بر عشاق افگند

رگش از نيش، آوازي نکوداشت
برگ در استخوان گيسوي اوداشت

بهم بودند دلخوش روزگاري
وليکن در ميان نارفته کاري

زهي صنعتگري احسنت احسنت
زهي در پروري احسنت احسنت

زن ناپارسا در خورد تيغست
اگر روزي خورد روزي دريغست

زماني از گلش شکر چشيدي
زماني تنگ شکر در کشيدي

بجوش آمد در آن اندوه رشکش
کنارش گشت دريايي زاشکش

سپاهاني يکي بازارگان بود
که در بازارگاني خرده دان بود

بوقت شام آمد در سپاهان
توقف کرد شب تا صبحگاهان

شبانروزي نياسودند در راه
چو دو پيکر جهان بگرفته برماه

بهر روزي در صندوق يکبار
گشادندي بران درمانده کار

بدادند آن ستمگاران مسکين
در آب تلخ دريا، جان شيرين

روان ميگشت در گرداب صندوق
گهي ميشد بماهي گه بعيوق

بزد القصه بسيارش بزاري
فگند آنگاه در چاهش بخواري

طلايه بي خبر در خواب مانده
زغفلت برره سيلاب مانده