خسرو نامه عطار

شکر بارست لعلم در درستي
مکن درباره اين پاره سستي

ببيماري چنين چالاک و چستي
چگونه بوده يي در تندرستي

بيکدم عشق تا در کارم آورد
بسي ديوانگيها بارم آورد

مرازين کار خود جزخستگي نيست
که در کارمنت دلبستگي نيست

بجز گريه نماندست آرزويم
که در روي تو بايد آبرويم

وليکن در چنين جايي گرفتار
اگر مکري کني هستي سزاوار

کنيزک صد شدند آنگه سواره
باستادند خلقي در نظاره

همان بهتر که امروزش بياري
بتدريجي شبانگه در عماري

بقصر گلرخ دلبر دويدند
ز گلرخ در هوا گردي نديدند

نميدانم که اين احوال چونست
مگر در زيراين، مکرو فسونست

بجوش آمد بکف در ذوالفقاري
چو آتش تيز، ليک آبداري

بريدند آنزمان حلقش بزاري
بيفگندند در خاکش بخواري

تو بودي غمگسارم در جواني
نخواهم بيتو اکنون زندگاني

خداوندا بمردم در جواني
که من سير آمدم زين زندگاني

بزير باره بامي ديد والا
کمند افگند در ديوار بالا

اگر کام دلم حاصل نياري
سرجان داشتن در دل نداري

بفرخ گفت ده مردند در دز
دگر مشتي زنند ادباروعاجز

تو در مشکوة حسني چون چراغي
چراغ شاخسار هشت باغي

اگر بگذاشتي هر يک عنانرا
بيک تک در نورديدي جهانرا

سرافرازان، چو شاهان در رسيدند
بزير پاي اسپ اطلس کشيدند

نشسته بود گلرخ در عماري
بزيرش مرکبان راهواري

کميتي هر يکي آورده در زين
سرافسارش مرصع، طوق زرين

چه حوضي، روشني آفتابش
گلابي در عرق استاده آبش

شبانگاهي در آمد شاهزاده
بگلرخ گفت هين اي ماه زاده

گل سيرابش آتش در گرفته
لبش خندان و زلفش برگرفته