خسرو نامه عطار

دلش در درد اندوه اوفتاده
ميان ششدر کوه افتاده

بياوردند پيش او جواني
بخوردند آنجوانرا در زماني

برون آمد چو شمع سرگرفته
شبي تيره چراغي در گرفته

ز نقش روي او در هر دياري
برايوآنهاکنند از زرنگاري

گراين صورت بديوار آوردروي
فتد زو صورت ديوار در کوي

بسي راندند مرکب نيکخواهان
که تا رفتند در شهر صفاهان

وثاقي سخت عالي راست کردند
متاعي لايقش در خواست کردند

گهي بيخود شرابي در کشيدي
گهي بانگ ربابي بر کشيدي

بمانده در غريبستان بزاري
فشانده خون چوا بر نوبهاري

زدست عشق بس دلخسته ميشد
يکي دستار در سربسته ميشد

ز شهر خويش اينجا او فتادست
بغايت در پزشکي اوستادست

اگر در پاي گل خاريست اکنون
جزاين برناکه خواهد کردبيرون

چو خسرو بود در دانش بسامان
سوي گلرخ فرستادش بدرمان

وگر پروين بديدي در اشکش
چو اشکش سرنگون کشتي زرشکش

چو راه در گرفتي دل دونيمش
سگان کوي بودندي نديمش

همه شب در ميان خون چشمم
بزاري غرقه جيحون چشمم

بسان قبه زرين بدو نيم
گرفته در دهن ماسوره سيم

که برنايي غريب اينجا فتادست
که در علم پزشکي اوستادست

خطي در گرد خورشيدش کشيده
بشاهي خط ز جمشيدش رسيده

کسي پروانه گردد در خيالم
که آرد طاقت شمع جمالم

اگر تو هرمزي برگوي حالت
ويا در خواب ميبينم جمالت

ز دست تو چو در دستت اسيرم
مکن گردستگيري دستگيرم

در آن گاهي که بودي باغباني
نبودت پادشاهي بر جهاني

بمن آنگه نميکردي نگاهي
نگاهي چون کني در پادشاهي

کناروبوسه دارم زود برخيز
بنقدي در کنار و بوسه آويز