167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان بيدل دهلوي
کرده اند آينه و شبنم بحيرت امتحان
نيست صدر خانه آينه غير از آستان
پرافشانست همت آشيان در چشم عنقا کن
فروتن باش يعني سايه ديواري انشا کن
ميتوان کردن برنگ رفته استقبال من
گر همه آينه گردي نيست بي تمثال من
آتش اين کاروانها رفت پيش از کاروان
گر بجوئي غير حيرت نيست چيزي در ميان
مدعا پرواز اگر باشد قفس گير آشيان
خاک هم خالي در آتش مينمايد جاي من
در دل مايوس خو يارب نلغزد پاي من
از ادب گاه خموشي تا لب گوياي من
خون پروازيست در بال قفس فرساي من
گردباد است اين زمان در گردش صحراي من
در غنچه شکسته است دماغ چمن من
شکست در ره من شيشها دل سنگين
که نتوانم بگرد خاطر صياد گرديدن
رسيدن از دل و در چشم آشنا ننشستن
چو حلقه بر در کس با قد و دوتا ننشستن
زپرواز نگاه کيست يارب رنگ بست من
زمينگير ندامت ماند کوششهاي پست من
سياهي افگند در خانه خورشيد داغ من
همان خميازه نقش پاست در ياران سراغ من
پر ما ريخت در پيراهن حسن
عبيري بود در پيراهن حسن
نظر کن خون من در گردن حسن
دوش زدوريم بايد خاک و گل برداشتن
هست در خورد مزاج مستقل برداشتن
نقش پاي جلوه ئي داريم در خط جبين
ميتراود راستي در سجده از نقش نگين
خانه شطرنج را همسايه نگذارد کمين
همچو شاخ گل مرا صد پنجه از يک آستين
در هر سر آتشي هست تا نقش پا نکردن
با يک جهان اجابت غير از دعا نکردن
مايه تمثاليست گر آينه بستاند زمن
دور از آن در خاک هم آبست اگر ماند زمن
مثال خاک نتوان ديد در آينه گردون
رشته واري ميکشد نام از گريبان نگين
سود نامي هست در اجزاي نقصان نگين
خون همان نام است در زخم نمايان نگين
در پر طاوس کن سير چراغان نگين
رنگست عالمي که زبو ميدهد نشان
در عرض احتياج نفس ميشود گران
پنبه شد خاکستر از شور مکرر سوختن
آتش ياقوت دارد تا بمحشر سوختن
چون خيال بي تميزان مي بساغر سوختن
بشنو از پروانه ديگر قصه پر سوختن
موج را بايد نفس در سعي گوهر سوختن
گفت چون پروانه در آغوش دلبر سوختن
انداز خمي هست در ابروي نمودن