خسرو نامه عطار

درآمد هرمز از در شادمانه
ثناگفتش بسي شاه زمانه

رسولي را بر قيصر فرستش
خزانه در گشاي وزر فرستش

ببايدسيم وزر چندين شتروار
جواهر پيل بالا در بخروار

بسحر تنگ چشمي جان فزوده
جهان در چشمشان مويي نموده

مرا باري قرار از دل ببردست
بدست بيقراري در سپردست

زتري خيک استسقا گرفته
شکم چون مشک در بالا گرفته

زشادي و نشاط باده نوشان
در افگندند خرقه خرقه پوشان

برنجوري و بيماري بيفتاد
در آن غربت بصد زاري بيفتاد

جوابش داد خسروشاه کامروز
زبد عهدي خويشم مانده در سوز

گل محروم را ناگاه بردند
بدست خادمانش در سپردند

دل سوداييم يکبارگي شد
خرد در کار دل نظارگي شد

گرفته عزلت از خلق زمانه
شده در باب تنهايي يگانه

ميان خون نشستي در درونم
کنارم موجزن کردي ز خونم

ولي ترسم که يارم در ميانه
بسوزد گر بسوزانم زمانه

گل سرخ انتظار تو کشيده
بلاي موت احمر در رسيده

برآوردي بهر دم دستخيزي
زنامردي نشستي در گريزي

کنون گريکنفس در خورداويي
بمردي صبر کن گر مرد اويي

نيايي در غريبستان زماني
نپرسي از غريب خود نشاني

اگر اميد در جانم نبودي
بجان تو که ايمانم نبودي

ستاره نيستي در يتيمي
خوشاب و مستوي و مستقيمي

طبيعت لاجرم در هر زماني
بنو نو ميسرايد داستاني

شبي تيره زمان کشته ستاره
بمانده صبحدم در سنگ خاره

کنازرآب و آب خوشگوارش
بهشتي بود و کوثر در کنارش

ازان کوثر بدست خويش رضوان
فگنده آتشي در آب حيوان

نماز شام از خفتن درآمد
ز بيداري بآشفتن در آمد