خسرو نامه عطار

بسا لوسي رگ جانم گشادي
بعشوه نان در انبانم نهادي

تويي تيغي چو آتش برگشاده
منم در پيش تيغت سرنهاده

خليل شعر طفلان ستاره
بيکدم در کشيد از گاهواره

از اندم دان حضور جاوداني
وگرنه مرده يي در زندگاني

کسي گوهر بر ديوانه آرد
کسي اسرار در افسانه آرد

يکي دادم يکي بردم بخانه
ندارد جنگ کاري در ميانه

چنانش بند کردم در زماني
که نتواند گشاد آنرا جهاني

بگرد باغ در ميگشت پيوست
ببوي دايه چون شوريده مست

ازو بگذشت و ناديدارش آورد
نکرد آزرم در آزارش آورد

اگر بي مهريي ديدي زمستي
بهشياري چرا در کين نشستي

نديدم مثل هرمز در نکويي
نديده بودمش زين پيش گويي

نقاب از روي گردون برگرفتند
هزاران شمع زرين در گرفتند

بنرگس در فسونگاري عمل کرد
بغمزه مشکلات عشق حل کرد

ميان باغ ميشد در ميانه
يکي زانسو يکي زينسو روانه

که گرمهلت بود در زندگاني
بهم رانيم عمري کامراني

بشکر در ده آواز سبيلي
نيکو نبود از نيکو بخيلي

که چون پيمانه پرگردد بناکام
بگرداند سرخود در سرانجام

نشسته در ميان خون بخواري
وزو برخاسته از جمله زاري

سخن در شاهراه گوش رفته
خرد از شاهراه هوش رفته

هواي هرمزش افگنده در جوش
وجود گلرخش گشته فراموش

پياده ميروم چون دلفروزي
بفرزيني رسم در نطع روزي

منم امروز شمع پادشاهان
زمن در پرده مينازد سپاهان

نمي بيني که در کسب شعاعي
کند منزل بمنزل انتجاعي

پراکنده شده در سوز رشکش
بنات النعش از پروين اشکش

اگر يک مرد در چشمم نمايد
درون آينه جسمم نمايد