خسرو نامه عطار

بره در منظري پرکار ميديد
يکي ايوان فلک کردار ميديد

برون آمد از آن در باغباني
گلي ترديد پيش گلستاني

اگر معده نبودي غم نبودي
خصومت در همه عالم نبودي

صلاي عمر من در داد ايام
بجاي مرگ بنشينم سرانجام

يکي شه بود در شهر سپاهان
که بودندي غلامش پادشاهان

چو موري پرفگنده پاي کنده
نگونساري بطاسي در فگنده

گهي در زنگبار مويش افتاد
گهي دربند روم رويش افتاد

شب آبستن آنکه در زماني
بزاده لعبت زرين جهاني

زباني داشت در حاضر جوابي
بتيزي چون لب تيغ سدابي

در ايوان قبله جمشيد ميجست
چراغي خواست وان خورشيد ميجست

وگرنه بازماندم در هلاکي
چو ماهي بودمي بر روي خاکي

شبي چون زنگي اندر قيرمانده
عروس روز در شبگير مانده

بدان ميآريم در انتقامت
که گويم شيرپستانم حرامت

فکندي چينه سالوس در دام
چه ميخواهي ازين سرگشته ايام

ستاره ديده در شکرستانش
زمين بوسيده ماه آسمانش

نهاده بند بر پاي ستاره
در افتاده مؤذن از مناره

شباهنگ فلک در گور مانده
چراغ اسمان شب کور مانده

شده اسکندر شب در سياهي
نهان چون خضر مرغ صبحگاهي

سيه پوشيده هاروت سپيده
فتاده ماه در چاه زبيده

کليد صبح در دريا فتاده
جهانرا کوه بر بالا فتاده

مرا در دستگيري ياريي کن
بپيغامي ازو دلداريي کن

دو شورانگيز او مخمور مانده
سياهي در ميان نور مانده

بخوردي لاجرم، شادي برويت
بگيرد استخواني در گلويت

چو در ميدان رسوايي فتادي
درين ميدان بزن گويي بشادي

ربابي در بر و تنها نشسته
بتنهايي ز نااهلان برسته