اشتر نامه عطار

بيخبر آمد بسوي دامگاه
هر سوئي ميکرد در آشيانگاه

پيش شاه اين شاهباز عالمين
ميبرد هر لحظه در خافقين

بد در اسرائيل صاحب دانشي
پاکبازي بود با خوش خوانشي

ناگهان عيسي درآمد در سخن
گفت اينجا گاه خاموشي مکن

خلوت اينجا بهر اين ميداشتم
خويشتن را در يقين ميداشتم

اين برادرزاد من اندر حرم
دايما بودي نشسته در برم

عم خود را در خوشي بگذاشتي
لاجرم اين ناخوشي برداشتي

دشمن روزست ظلمت در ميان
دشمن ارض است بيشک آسمان

پادشاهان جهان در زير خاک
جمله پنهان گشته چشمانشان مغاک

از عذاب جاودان ايمن شويد
در بهشت جاودان ساکن شويد

در دم آخر بداني اينسخن
اندرين گفتارها سستي مکن

عاقبت درباخت آن نااستوار
عاقبت در حسرت آمد پايدار

هر چه آرد در ضمير خويشتن
عاقبت گردد اسير خويشتن

هست اين صورت گرفتار نفس
کي بيابد در معاني دسترس

پس جهان جاودان بنمايدت
آنگهي در هيچ جا نگذاردت

در معني حقيقي لاجرم
آن بيابد اندرين درياي غم

در ميان چشمه خوردي غوطه
بسته بد اندر ميانش فوطه

در بحر کايناتست مصطفي
بر همه خلق جهان او پيشوا

هم توئي روشن شده بحر يقين
در تمکين رحمه للعالمين

عالمي بيني در آن جوهر نگاه
ميکند آنرا بشيدائي نگاه

زر ندارم مال دنيا نيستم
در طلبکاري عقبي نيستم

گر بيايي جوهر او عاشقي
در کمال عشق جانان لايقي

جوهر ذاتست بيشک در صفات
اندرين دريا بود آب حيات

کل دنيا چون خيالي آمدست
در بر وحدت محالي آمدست

بگسلانيدي صورها اوستاد
پس بدادي هم در آن ساعت بباد