هيلاج نامه عطار

خدايم چند گويم من خدايم
حقيقت بيزوال و در بقايم

توانم امشب اينجاگاه جانت
کنم محو و بمانم در نهانت

صبورم در همه آفاق گفته
ميان سالکانم طاق گفته

صبورم بيزمان در کايناتم
بصورت ز آنکه معني جمله ذاتم

در اينمعني که ميگويم بسنجي
ازين نقد گهر بايد نرنجي

وصول واصلاني راز گوئي
وطن در مسکن شيراز جوئي

هماندم ميزند در پاکبازي
که دارد قرب ذات بي نيازي

سراپايش همه ذرات گشته
هميشه در ميان آيات گشته

نخواهد ماند صورت پايدارش
نباشد وصل اينجا در کنارش

نمودند سروران اينجا نمودند
بيکره بود جانش در ربودند

که دارد ذات کل ورنه نگفتي
در اسرار اينجاگه نسفتي

حقيقت در رسيده سوي منزل
بود مقصود خود پيوسته حاصل

رسيده در وصال ما بمعني
بسيرت يافته ديدار مولي

تو گوئي عشق سرگردان بديدي
وليکن شاه در ميدان نديدي

تمامت انبيا و اوليائيم
ستادستند و در عين بقائيم

محمد در درون ماست اينجا
حقيقت رهنمون ماست اينجا

محمد در عيان ماست بينش
ازو پيدا خداي آفرينش

محمد ميزند در ما اناالحق
هميگويد دمادم سر مطلق

حجابم صورتست و جان جانست
وليکن مرد را در ترجمانست

مرا جانست و جانان در خيالم
نموده اينزمان عين وصالم

خدا خود ديد در ديدار منصور
نمود خويشتن راکرد مشهور

بت خود چون بسوزانم حقيقت
خدا باشد حقيقت در طبيعت

بمعني آمدستم نه بدعوي
که در معني نگنجد هيچ دعوي

سجودت ميکنم در پاکبازي
چنان خواهم که بود پاکبازي

چو در يکتائي جانان رسيدي
ز پيدائي ورا پنهان بديدي