هيلاج نامه عطار

دلي پاکيزه ميبايد حقيقت
که در آيينه بيند ديد ديدت

هر آئينه تو در منصور جاني
ابااو گفته راز نهاني

هر آيينه جلالت باز ديدم
در اينجاگه جمالت باز ديدم

در اين آيينه گفتستي اناالحق
تو حقي گفته اسرار مطلق

درين آيينه ديدستي سراسر
از آن در عشق پيوستي سراسر

بده جامي که ذات لامکاني
مرا امروز کلي در عياني

ببايد مرد آخر در وجودت
که درمردن بيابي بود بودت

دلا قرآن نمودت جان جانان
بگفتت رازها در عين اعيان

در اين آيينه نزديکست دلدار
وليکن مي نه اينجا خبردار

ترا تا خاک باشد روشنائي
نخواهي يافت در عين خدائي

توئي شهزاده اينجا در گدائي
فتادستي و زرقي مينمائي

چراغي بود آدم از تجلا
فکنده پرتوي در عين دنيا

وصالت ايدل آخر در فنايست
بشيب خاک ره بي منتهايست

بت صورت پرستي در ميانه
نخواهد ماند اين بت جاودانه

نميداند کسي احوالت ايدل
تو ميداني در اينجا راز مشکل

منزه از دو عالم در وصالي
درينحضرت تجلي جمالي

زماني بر در خمار مستي
زماني سوي ديري بت پرستي

دمي در گفتن اسرار واصل
دمي ديگر بماندستي تو غافل

ازين چندين گل پرنور سوزان
که ايشانند در عالم فروزان

همه دنيا مثال حقه دان
درون حقه در خورشيد تابان

رود تاريکي ظلمت در اينجا
نماند سايه جز نور مصفا

که من در خواب ديدم حقتعالي
مرا بنمود اينجاگاه دنيا

زماني کاندرين خواب جهاني
چنين در حرص و غرقاب جهاني

توئي خورشيد اندر عالم جان
شدستي در حقيقت جان جانان

کمال عشق اگر درجان نمايد
بيکره جسم باجان در ربايد