الهي نامه عطار

تو تا ديدي بخوابش در وصالي
دمادم درتجلي جلالي

درآخر دست گيري از غمانم
نمائي در عيان عين العيانم

هيلاج نامه عطار

همه ذرات در تسبيح ذاتت
نديده هيچکس کل صفاتت

توئي بيرون ولي در اندروني
همه ذرات خود را رهنموئي

عطا دادي تو در آخر کريما
برحمت عفو کردستي رحيما

قلم راندي و خرسنديم مانده
ترا پيوسته در بنديم مانده

طلبکارت بدم در اول کار
به آخر آمدي جانا پديدار

اساس شرع او آفاق بگرفت
در اينجاگه دل مشتاق بگرفت

تمامت انبيا را پيشوائي
تو بيشک در ميان نور خدائي

يکايک در سلامش راز گفتند
غم ديرينه خود باز گفتند

در امشب حضرت ما يافتستي
ز ماهي تا بمه بشتافتتسي

گناهانشان بمن بخشي سراسر
نيندازي مر ايشانرا در آذر

بتو اميد دارد در شفاعت
کزين رنجش تو بخشائي براحت

چو بيشک در ميان جان نهاني
هميداني همه راز نهاني

طلبکار تو بودم در جهان من
کنونت يافتستم رايگان من

سخايت حاتم طائي کجا يافت
اگرچه در سخا بسيار بشتافت

کمال خود نديدي در جواهر
که اسرارت شود اينجاي ظاهر

مرا مقصود جانانست ديدن
پس آنگه در کمال جان رسيدن

دل آگاه بايد در ميانه
که تا يابد کمال جاودانه

ترا ديدار جانانست اينجا
ولي در پرده پنهانست اينجا

فراق سخت در راهست آخر
کسي يابد که آگاهست آخر

از اول درد ميبايد حقيقت
دوم تقوي در اسرار شريعت

به هرزه بگذراند روزگارت
در اندازد بناگه سوي کارت

بمانده در بر تو کدخدايم
کدم رفته بکل مانده خدايم

بگفت اين آنگهي نزديکم آمد
چراغي در دل تاريکم آمد