الهي نامه عطار

اگر تو شعر آري پيلواري
نيابي يک درم در روزگاري

بخوف و ترس او در روزگاري
نيفتادست هرگز ترس کاري

بپرم گر بترک بند گيرم
وگرنه سرنگون در بند ميرم

کنون در گوشه حيران نشستم
ستون کردم بزير روي دستم

شبي بوسهل صعولکي سحرگاه
چنان در خواب ميديدي که ناگاه

مگر ميرفت در صحرا براهي
پديد آمد ميان راه چاهي

مگر شبلي امام عالم افروز
گذر ميکرد در عرفات يکروز

چو مجلسيانش اين پاسخ شنيدند
همه يکبارگي دم در کشيدند

خداوند کريمي روز پيري
کجا بنده فروشد در اسيري

اگرچه جمله در تقصير گشتم
مرا مفروش کآخر پير گشتم

سييدي يافت در اسلام مويش
جز آزادي نخواهد بود رويش

خدايا چون ترا حلقه بگوشم
ميفکن روز پيري در فروشم

بنامت باب نامه باز کردم
زبانرا در فصاحت راه دادم

اگر خوش گوي گردم گوي بردم
در گنج عبارت برگشادم

بلي جف القلم در خامه تست
بآغازش تو دادستي هدايت

محمد کو سرافراز عرب بود
وجودش در درياي طلب بود

خرد انگشت در دندان بمانده
صفات لايزالش کس ندانست

درون جمله از عشق گويا
جمالت پرتوي در عالم انداخت

ورا گفتي يقين سر دمادم
کرامت داديش در آشنائي

فرو مانده بدرياي صفاتت
منم در وصالت را طلب کار

کنون از کردها استغفرالله
تو اميد مني در عين طاعت

بفضل خويشتن بخشي نجاتم
تو اميد مني در پاي ميزان

در کلي گشادستي بتحقيق
درين ره داد دادستي بتحقيق

اگرچه انبيا راهي نمودند
دري از وصل در آنجا گشودند

جلال تست آنجا جاودانه
توئي در آفرينش بي بهانه