الهي نامه عطار

اگر در عشق نه خلوت نشيني
حريف اژدهاي آتشيني

ملايک چشم بر کارش گشادند
ز کارش در گماني اوفتادند

که جبريل امين در هيچ بابي
نبودست آرزومند کبابي

ترا تا نفس ميماند خيالي
بود در مولشش دادن کمالي

زبيده بود در هودج نشسته
بحج ميرفت بر فالي خجسته

فشاندي آستيني هر زماني
که در زير علم بودش جهاني

نديدي آنکه يعقوب پيمبر
ببويي روشنش شد چشم در سر

تو قدر دوستان او نداني
که مردي غافلي در زندگاني

بغيري ننگريم و جمع باشيم
همه در استقامت شمع باشيم

پدر چون شد بايوان آلهي
پسر بنشست در ديوان شاهي

شه حارث چو خورشيدي خجسته
سليمان وار در پيشان نشسته

گهي سرمست در دادي شرابي
گهي بنواختي خوش خوش ربابي

چو صبح خنده آرد در تباشير
مزاج استخوان گيرد طباشير

سپه القصه افتادند در هم
بکشتن دست بگشادند بر هم

ميان خاک در خونم مگردان
سراسيمه چو گردونم مگردان

چو سرگردانيم ميداني آخر
بپايم در چه ميگرداني آخر

سرشته بود يک داروي ديگر
که تابستان بماليدي بخود در

اگر تو کيمياي عالم افروز
نميداني ز افلاطون در آموز

اگر کسي در آئينه بيني
کجا رويت معايينه بيني

براي بايزيد آمد ز جائي
غريبي در بزد چون آشنائي

که من در آرزوي بايزيدم
بسي جستم ولي گردش نديدم

مگر محمود ميآمد ز راهي
در آمد پيش خرقاني بگاهي

در گنج آلهي بر گشادم
آلهي نامه نام اين نهادم

بزرگاني که در هفت آسمانند
آلهي نامه عطار خوانند

چو در ملک قناعت پادشاهم
توانم کرد دائم هرچه خواهم